Τρίτη, 14 Νοεμβρίου 2017

Επέτειοι και υπαίτιοι.







Με τις επετείους δεν είμαι φίλος. Μου θυμίζουν σκοτεινιά. Επίσης, μου θυμίζουν κάτι που είναι πια νεκρό. Ο καθένας , βέβαια, μπορεί να γιορτάζει ή να θυμάται οτιδήποτε θέλει. Είναι δικαίωμα του. Είμαστε στην εποχή των δικαιωμάτων . Οι άνθρωποι έχουν μόνιμα δικαιώματα και συνεχώς ανανεώνουν την όρεξη τους για δικαιώματα. Κανείς δεν επιλέγει την εποχή που θα ζήσει, όσο θλιβερή και αν είναι. Ας είναι !!!

Πλησιάζει πάλι η επέτειος του Πολυτεχνείου. Γιορτάσαμε πρόσφατα την 28η Οκτωβρίου, έρχεται η επέτειος του θανάτου του Γρηγορόπουλου. Το τρένο κινείται, κινείται συνεχώς και κάποια στιγμή σταματά, είτε για να γιορτάσει είτε για να θρηνήσει,είτε και τα δύο. Όμως αξίζει τον κόπο να σταθούμε, έστω για μια στιγμή και να σκεφτούμε, γιορτάζουμε ή θρηνούμε πραγματικά, ή απλά, επειδή έχουμε συνηθίσει να το κάνουμε ; Συμμετέχουμε, γιατί μοιραζόμαστε μια ειλικρινή ανάμνηση του γεγονότος που συνέβη, που το πνεύμα του εξακολουθεί να μας αγγίζει στο παρόν μας ,ή κοροϊδεύουμε τον εαυτόν μας, ότι τάχα γιορτάζουμε ή θρηνούμε κάτι, που την στιγμή που συνέβη, είχε ακραία σημασία ;

Η κάθε επέτειος έχει ένα κρυφό ή φανερό συμβολισμό. Ο συμβολισμός αυτός έρχεται να χρωματίσει το συμβάν της επετείου. Μέσα στον συμβολισμό κρύβεται η αξία του συμβάντος και η ανάγκη να μείνει στη μνήμη, να το γνωρίσουν όσοι θα ακολουθήσουν αρκετά χρόνια μετά το συμβάν και να μοιραστούν το πνεύμα του. Αν αυτό το πνεύμα έχει χαθεί, αν έχει απαξιωθεί, τότε η επέτειος είναι απλά ένα θέατρο, που δεν έχει νόημα να συνεχίζει να υφίσταται.

Η εξέγερση του Πολυτεχνείου είναι μια τέτοια στιγμή μέσα στην σύγχρονη ελληνική ιστορία. Συνθέτει όλα εκείνα τα χαρακτηριστικά ενός κορυφαίου συμβάντος. Μια παράλογη χούντα από την μια , με έντονα στοιχεία μνησικακίας και εκδίκησης, ηλίθια στην έκφραση της, με θλιβερούς υπερασπιστές και απέναντι της ένα πλήθος νεολαίων, που την αμφισβητούσαν και προσπαθούσαν να την τερματίσουν. Το ίδρυμα του Πολυτεχνείου , ήταν η βάση των εξεγερμένων . Γύρω του,ένα πλήθος κόσμου που στα μάτια των φοιτητών έβλεπε το τέλος μιας τυραννικής εποχής . Όσοι είναι μεγάλοι στην ηλικία θυμούνται το ρίγος που διέτρεξε την κοινωνία της εποχής. Αστυνομία παντού ,ξύλο, δακρυγόνα, συλλήψεις . Όταν αυτά δεν έφεραν το επιθυμητό αποτέλεσμα, βγήκε ο στρατός για να αποκαταστήσει την τάξη. Το βράδυ της 17ης ,όταν το τανκ έσπασε την πύλη του Πολυτεχνείου και οι ασφαλίτες και οι οπλισμένοι ακροβολιστές ανέλαβαν το αισχρό τους έργο, η νύκτα κατάπιε τα παιδιά της . 24 νεκροί. Κάποιοι ηλίθιοι τους αρνούνται ακόμα. Η εξέγερση πνίγηκε. Μια άλλη χούντα πήρε την σκυτάλη της προηγούμενης. Η Αθήνα σιώπησε,αλλά το αίμα δεν μπορούσε να καθαριστεί από τους δρόμους, ούτε ο πόνος από τις ψυχές.

Για να είμαστε ειλικρινείς δεν καθαρίστηκε ποτέ. Πολλοί από τους υπαιτίους δεν πιάστηκαν ποτέ. Αντιθέτως, εξακολουθούν με αυθάδεια να μιλούν, ακόμα και στο παρόν μετά από 44 χρόνια, για την ανυπαρξία νεκρών και για “αναρχο-κομμουνιστές” που έφεραν το χάος στην “ευνομούμενη” πολιτεία.


Η εξέγερση του Πολυτεχνείου στο παρόν είναι μια νεκρή μνήμη. Τίποτα από το σφρίγος το πάθος και την ανάγκη για ελευθερία δεν υπάρχει στο σήμερα. Αντίθετα , πολλά, συνέβαλαν το νόημα της να εξασθενίσει και με τα χρόνια να χαθεί. Πολλά από τα συνθήματα της, σήμερα δεν έχουν απολύτως κανένα νόημα. Οι περισσότεροι από τους συντελεστές της, απλώς στην συνέχεια τόκισαν πολιτικά την συμμετοχή τους. Λίγοι κρατήθηκαν αντάξιοι της συμβολής τους . Πολλοί βασανίσθηκαν ανηλεώς και φέρνουν ανεξίτηλα τα σημάδια της των βασανισμών στα κορμιά τους. Κάποιοι από τους υπαίτιους μπορούν να κυκλοφορούν “ελεύθεροι και ωραίοι” ανάμεσα μας.

Η μνήμη μάλλον είναι κοντή.

Η εξέγερση του Πολυτεχνείου είχε στο παρελθόν τις επετείους που της άρμοζαν. Ο κόσμος τα πρώτα χρόνια από την εξέγερση θυμόταν, τιμούσε, αγωνιζόταν. Πίστευε ότι μπορούσε να πετύχει κάτι καλύτερο. Ο αέρας της εξέγερσης ήταν ακόμα κοντά του και η θυσία αυτών των ανθρώπων ,την κράταγε ακόμα ζεστή. Το πνεύμα της εξέγερσης του Πολυτεχνείου στοίχειωνε ακόμα την πόλη και τους κατοίκους της. Σήμερα, τίποτα από όλα αυτά δεν είναι κοντά μας. Αντίθετα είναι πολύ μακριά μας. Μπορεί και να τα έχουμε ξεχάσει.

Το Πολυτεχνείο δεν δικαιούται περαιτέρω επετείους. Στέκεται εκεί σαν παρακαταθήκη και μνήμη και αυτό του αρκεί !!!




Τρίτη, 31 Οκτωβρίου 2017

Με αφορμή τα 100 χρόνια από τον Οκτώβρη του '17





Κάποτε η αναφορά και μόνο της λέξης “Επανάσταση” προκαλούσε ρίγη έντονης συγκίνησης και προσδοκίας σε πολλούς ανθρώπους. Ήταν συνώνυμο μιας κρυφής ελπίδας ανατροπής, ριζικής μεταστροφής του κόσμου της αδικίας, το ξημέρωμα μιας διαφορετικής κοινωνίας. Γι’ αυτό άλλωστε σε κάποιους άλλους ,αντίθετα , προκαλούσε φόβο. Τον φόβο της διασάλευσης μιας παγιωμένης τάξης πραγμάτων.
Σήμερα η λέξη “Επανάσταση” χρησιμοποιείται, με άνεση, για να περιγράψει ευτελείς κοινοτοπίες, προχωρήματα της επιστήμης και της τεχνολογίας, εμπορεύματα που είναι εντελώς, υποτίθεται, διαφορετικά από τα προηγούμενα. Έχει, έτσι, κάπως χάσει την ουσιαστική της σημασία και δεν προκαλεί πλέον κανένα φόβο, γιατί σχεδόν κανείς δεν πιστεύει, ότι μπορεί να εμφανιστεί στην ιστορία , με την πλήρη σημασία της. Ο κόσμος στον οποίον ζούμε , είναι πλέον ο κόσμος που δεν θέλει ν’ αλλάξει, παρά μόνο την μόδα και το χτένισμα του. Οι βασιλιάδες αυτού του κόσμου, μπορούν να κοιμούνται ήσυχοι , αισθανόμενοι δικαίως, ότι η ανάσα των υπηκόων τους, είναι μακριά από τα κάστρα τους. Τα επαναστατικά κινήματα κοιμήθηκαν, στα κρεβάτια μιας κοινωνίας, που προτιμά την κατανάλωση, την ησυχία , το χρήμα, που έχει κάνει ειρήνη με την καταπίεση.
Που είναι οι πύρινοι λόγοι των Διαφωτιστών ; Που είναι το βιομηχανικό προλεταριάτο του Μάρξ, η αιχμή του δόρατος της αλλαγής ; Που είναι οι ναρόντνικοι της προ-επαναστατικής Ρωσίας ; Που είναι όλα αυτά τα φλογερά παιδιά , που θυσίασαν ακόμα και την ίδια τους την ζωή ,μέσα στην ελπίδα ενός καλύτερου κόσμου ; Αμυδρές φιγούρες , χαμένες μέσα στο καμίνι της ιστορίας, καταγεγραμμένοι στο κεφάλαιο που έχει την επικεφαλίδα : ουτοπιστές, ιδεαλιστές, ανόητοι, εχθροί της κοινωνίας.
Η επανάσταση στη Ρωσία , ήταν μια πολύ μεγάλη βόμβα που έσκασε στα θεμέλια του τότε γνωστού κόσμου. Όλος ο πλανήτης έστρεψε το βλέμμα του με ελπίδα στην επαναστατημένη Ρωσία. Άνθρωποι από πολλά μέρη της γης με κίνδυνο της ζωής τους , πήγαιναν στη Ρωσία με σκοπό να συμβάλλουν σε αυτή την ανανέωση της προοπτικής για κάτι καλύτερο. Οι φτωχοί φάνηκε,μετά από πάρα πολλά χρόνια , ότι θα αποκτούσαν την δική τους φωνή , ότι θα μπορούσαν να φτιάξουν τον δικό τους κόσμο, που θα ήταν ένας καλύτερος κόσμος, πιο δίκαιος, πιο σωστός, πιο ελεύθερος. Η χαρά τους, βέβαια , δεν κράτησε για πολύ. Όσοι είδαν την επανάσταση να κυλά ,σιγά σιγά μέσα από τα χέρια τους, κράτησαν την πίκρα τους κρυφή, ελπίζοντας ότι αυτό που έβλεπαν θα ήταν παροδικό. Δεν ήταν όμως, δυστυχώς. Ήταν κάτι μόνιμο . Οι υπόλοιποι είτε αφομοιώθηκαν στην καινούργια τάξη πραγμάτων, είτε εξοντώθηκαν στις εκκαθαρίσεις του “πατερούλη” Στάλιν Η τάξη των μπολσεβίκων διοικητών, κάθισε στη καρέκλα της εξουσίας και γλυκάθηκε. Πολλά βιβλία έχουν γραφεί για αυτήν την περίοδο, που περιγράφουν την εκφύλιση της επανάστασης, ξεχωρίζει το αυτοβιογραφικό βιβλίο του Αλεξάντερ Μπέρκμαν “ Ο ΜΠΟΛΣΕΒΙΚΙΚΟΣ ΜΥΘΟΣ” σε μετάφραση Ι.ΙΩΑΝΝΙΔΗ από τις ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΠΑΝΟΠΤΙΚΟΝ .
Η ουσιαστική επανάσταση στη Ρωσία μπορεί να κράτησε λίγο, αλλά τροφοδότησε για αρκετά χρόνια , το επαναστατικό κίνημα. Κυρίως με την αίσθηση ότι αυτός ο κόσμος του καπιταλισμού δεν είναι ανίκητος. Μπορεί να νικηθεί έστω και για λίγο. Ανανέωσε δηλαδή το στοίχημα της αλλαγής του κόσμου σε παγκόσμιο επίπεδο. Γύρω στο ‘50 , διαλύθηκαν και οι τελευταίες ψευδαισθήσεις, ότι η Ρωσία ήταν ένα επαναστατικό-εργατικό κράτος. Δεν ήταν παρά μια άλλη εκδοχή του ήδη υπάρχοντος συστήματος. Αυτό που ξεκίνησε σαν η επανάσταση του εικοστού αιώνα, είχε μετεξελιχτεί σε ένα γραφειοκρατικό καπιταλισμό. Μέχρι σήμερα οι οπαδοί των εκφυλισμένων Κ.Κ, που δεν φημίζονται για την εξυπνάδα τους , προσπαθούν να υποστηρίξουν το αντίθετο. Η αλήθεια όμως είναι ότι η επανάσταση στη Ρωσία, μόλις και μετά βίας είχε δύο χρόνια πραγματικής ζωής.
Όσο ηχηρή ήταν η έκρηξη της, άλλο τόσο ηχηρός ήταν ο αντίκτυπος από την ήττα της. Οι φόνοι , τα στρατόπεδα ,οι δίκες ,τα ψυχιατρεία, τα ψέμματα ,η εξαθλίωση του ρώσικου λαού, που αντάλλαξε ένα αισχρό καθεστώς, εν τέλει με ένα ακόμα πιο στυγερό, με τα χρόνια έδωσαν τους καρπούς τους. Σήμερα η ιδέα μιας επανάστασης περισσότερο φέρνει στο νου αυτά , παρά την ελευθερία και την προοπτική που μεταφέρει. Γιατί το μόνο το αποτέλεσμα έχει αξία για τα κλειστά αυτιά των εφησυχασμένων. Αυτό θα διατυμπανίσουν, εκεί θα εστιάσουν την κριτική τους.
Είναι σίγουρο, ότι η επανάσταση στη Ρωσία ηττήθηκε, αλλά το όραμα ενός διαφορετικού κόσμου, δεν είναι επιτρεπτό να ηττηθεί. Αν σήμερα ζούμε τον παραγκωνισμό του, αν οι δυνάμεις του νεκρού κόσμου φαίνεται να απολαμβάνουν την νίκη τους, είναι γιατί φανταζόμαστε αυτόν τον κόσμο συμπαγή και αναλλοίωτο, ή μάλλον, γιατί καν δεν τον φανταζόμαστε, αλλά μας αρκεί να επιβιώνουμε με όποιον τρόπο μέσα του.
Η μέγγενη που κρατά αυτόν τον κόσμο αιχμάλωτο, όμως, δεν είναι τόσο ισχυρή , όσο φαίνεται. Κατορθώνει να φαίνεται συμπαγής ,γιατί τη μια της άκρη την βαστάμε εμείς, μέσα στην απελπισία μας, φοβούμενοι την αλλαγή.
Η ιστορία δεν θα πάψει ποτέ να γεννά και να καταγράφει επαναστάσεις, όσο υφίσταται η ανάγκη των ανθρώπων για έναν καλύτερο κόσμο. Μια ανάγκη που καλόν θα ήταν να μην την θεωρούμε δεδομένη, μιας και εκείνοι που έχουν να χάσουν από την ανάγκη μας, βασικό τους μέλημα έχουν, να φροντίσουν να την ξεχάσουμε ολοσχερώς .









Τρίτη, 17 Οκτωβρίου 2017

Η απροκάλυπτη γοητεία του χρήματος.





Όλοι γνωρίζουμε τι είναι το χρήμα . Από μικρά παιδιά καταλαβαίνουμε ότι τις καραμέλες μας πρέπει να τις πληρώσουμε με αυτά τα περίεργα χαρτάκια που είναι γεμάτα με σχέδια περίεργα, που πολλοί, παρεμπιπτόντως, ισχυρίζονται ότι δεν έχουν μπει τυχαία και αθώα σε αυτά τα χαρτάκια. Εμείς όμως επειδή είμαστε μικροί και απονήρευτοι και θέλουμε τις καραμέλες μας, αυτά δεν μας αφορούν.

Όλοι γνωρίζουμε τι είναι το χρήμα . Ανταλλαγή και δυνατότητα πραγμάτωσης της επιθυμίας μας. Γιατί οι επιθυμίες έχουν αντίτιμο και συνήθως οι περισσότερες αν όχι όλες πραγματώνονται με το χρήμα.

Όλοι γνωρίζουμε τι είναι το χρήμα. Είναι το μέσον που κάνει τον κόσμο να γυρίζει και εμάς να γυρίζουμε μέσα σε αυτόν. Γιατί χωρίς αυτό, δεν μπορούμε να γνωρίσουμε τον κόσμο. Χωρίς το χρήμα τα πράγματα που θέλουμε να κάνουμε, απομακρύνονται, χαριτωμένα, από την δυνατότητα μας και μας κάνουν να αισθανόμαστε αποκλεισμένοι, φτωχοί. Μας δημιουργείται μια απροσδιόριστη μιζέρια και έτσι και οι άλλοι μας θεωρούν αποτυχημένους, γιατί δεν μπορούμε να κάνουμε πράγματα μαζί τους, γιατί δεν έχουμε χρήματα.

Όλοι γνωρίζουμε τι είναι το χρήμα . (Θα σας πρήξω με αυτή την φράση κλισέ, αλλά πρέπει να με ανεχτείτε, όσοι διαβάζετε αυτές τις γραμμές, γιατί έχω τον σκοπό μου). “Με τον παρά μου γαμώ και την κυρά μου”. Μέσα σε αυτήν την “καθωσπρέπει” φράση κρύβεται μια πολύ μεγάλη αλήθεια. Μπορούμε να την πούμε και στις ξένες γλώσσες “no money,no honey” . Δίχως χρήματα δεν έχει μέλι. Σοφία που εμπεριέχεται σε μια μικρή φράση. Γιατί τώρα πια και ο έρωτας, όχι ο αγοραίος, ο κανονικός απαιτεί την άνεση του και αυτή η άνεση με χρήμα εξασφαλίζεται.

Όλοι ξέρουμε τι είναι το χρήμα. Ακόμα και αυτοί που δεν το γνωρίζουν, επειδή πρέπει να το μάθουν, το ακούν κάθε λεπτό στις τηλεοράσεις τους . Γιατί πρέπει να κατανοήσουν με τον πιο άμεσο ή έμμεσο τρόπο, που θα πρέπει να κοιτάνε . Που θα πρέπει να στρέφεται η οποιαδήποτε φιλοδοξία τους . Γιατί, όμορφα μου παιδιά, που πάτε δίχως χρήματα ; Είναι σκοτάδι εκεί έξω δίχως τα μαγικά χαρτάκια .

Όλοι ξέρουμε τι είναι το χρήμα. (Επιμένω, αρχίζω και εκνευρίζομαι και εγώ ο ίδιος!!!). Είναι ο συμπυκνωμένος κόπος, ο μόχθος μιας κερδισμένης ζωής μέσα από την μισθωτή εργασία ή από τις επιχειρήσεις μας. Είναι η ικανοποίηση που αισθανόμαστε, όταν στο τέλος του μήνα μας δίνουν τα πολύτιμα φράγκα και αισθανόμαστε ότι ναι, κάναμε κάτι και για αυτό μας αντάμειψαν, δίνοντας μας χρήματα .

Τι πραγματικά ξέρουμε για το χρήμα ; (Το αλλάζω σιγά-σιγά) . Πολύ λίγα πράγματα .Δεν ξέρουμε την ιστορία του. Δεν ξέρουμε πως μας έγινε τόσο πολύ απαραίτητο. Δεν ξέρουμε πόσο, στην ουσία, εξαρτιόμαστε από αυτό. Δεν ξέρουμε αν υπάρχει ζωή χωρίς χρήμα . Δεν ξέρουμε αν υπάρχει δραστηριότητα χωρίς χρήμα. Δεν ξέρουμε αν υπάρχει τίποτα το διαφορετικό, αν δε κολλήσουμε την λέξη χρήμα δίπλα του. Τελικά, δεν ξέρουμε αν το αγαπάμε ή το μισούμε. Αν και το το χρήμα, μάλλον, δεν υπόκειται σε τέτοιες εκλεπτύνσεις και εν τέλει, δεν μας ενδιαφέρει και να μάθουμε. Θέλουμε απλά να υπάρχει μέσα στις φαρδιές μας τσέπες. Μας δίνει ζεστασιά και ασφάλεια. Μας κάνει να αισθανόμαστε ανώτεροι, ακόμα και αν δεν είμαστε τίποτα άλλο παρά χρήμα. Μας αρκεί να το έχουμε και να κοιτάμε με συμπόνοια ή αηδία όσους δεν το έχουν.

Γιατί, εν τέλει, τι είναι αυτό που κάνει το χρήμα τόσο απροκάλυπτα και ανενδοίαστα γοητευτικό ; Είναι η δυνατότητα της κατοχής, (όχι της γερμανικής κατοχής), από άτομα, ενός μεγάλου μέρους του κοινωνικού πλούτου και η καταξίωση που προκύπτει μέσα από αυτή την κατοχή. Το χρήμα είναι δύναμη και η δύναμη είναι ευρέως αρεστή. Η γοητεία που ασκεί το χρήμα στις ζωές μας εξαρτάται από τις δύο αυτές λεξούλες : την κατοχή και την δύναμη. Χωρίς αυτές χάνει την γοητευτική του υπόσταση, υποβαθμίζοντας τον εαυτόν του σε μια διαδικασία ανταλλαγής.

Το χρήμα είναι μια ιδέα μικρής σημασίας, που μπόρεσε να κρύψει μέσα στους κόλπους της, ιδέες μεγαλύτερης σημασίας, όπως η κατοχή και η δύναμη, αποκτώντας κατ αυτόν τον τρόπο, τεράστια αίγλη και γοητεία.

Βέβαια τίποτα από όλα αυτά δεν θα είχε συμβεί, αν ο ίδιος ο άνθρωπος, δεν είχε και εξακολουθεί να έχει, υποπέσει στο σφάλμα, να λατρέψει τα “είδωλα” του περισσότερο από την ίδια του την ύπαρξη.


Ο κόσμος που γνωρίζουμε είναι ο κόσμος, που το χρήμα τον έχει κάνει δικό του. Ας ελπίσουμε, ότι αυτό δεν θα παραμείνει για πάντα έτσι.!!!!!

Παρασκευή, 6 Οκτωβρίου 2017

Θρησκεία και Εξουσία.




Το να μιλήσει κανείς για την Θρησκεία και την Εξουσία, θα απαιτούσε τόμους βιβλίων, με αναλύσεις που θα χάνονταν στα βάθη του χρόνου, κυνηγώντας μυστικά “κεκρυμμένα από καταβολής”. Καμία αφήγηση δεν θα μπορούσε να ήταν πλήρης, γιατί μιλώντας για το θέμα ,θα έπρεπε κανείς να παραδεχτεί, ότι αυτές οι δύο μορφές του κοινωνικού γίγνεσθαι, είναι οι κολώνες που πάνω τους χτίστηκε , όλη η ιστορία της ανθρωπότητας. Έτσι, κάποιος που θα αναλάμβανε ένα τέτοιο έργο,θα έπρεπε να μιλήσει για κάτι που θα τον ξεπερνούσε. Έχουν γίνει άπειρες προσπάθειες, προς αυτήν την κατεύθυνση, που εντέλει έχουν καταντήσει, είτε να υποστηρίζουν, είτε να κατακρίνουν, αδυνατώντας να φτάσουν στην ψυχή της έρευνας τους.

Ένας βασικός λόγος είναι ότι είναι πολύ δύσκολο να μιλήσεις για κάτι που έχει αποικήσει μέσα σου αιώνες τώρα και σε έχει καθορίσει σε συντελεστικό βαθμό. Οι δύο αυτές μορφές με κάποιον τρόπο και σε κάποιο βαθμό, ελέγχουν το σύνολο της κοινωνίας, καθορίζοντας την κρίση του.

Με αυτήν την παραδοχή, δεν έχει νόημα να κάνουμε ιστορία εφ’ όλης της ύλης, αλλά θα γίνει μια απόπειρα να μιλήσουμε, ακροθιγώς , για την ιστορία μιας αιώνιας “άσπονδης φιλίας”.
Γιατί η θρησκεία και η εξουσία είναι φίλες. Πολύ καλές φίλες. Βαδίζουν μέσα στη ιστορία χέρι-χέρι, έχοντας μοιράσει τον κόσμο, η μια ασχολούμενη με την καθοδήγηση της ψυχής του ανθρώπου και η άλλη με τον έλεγχο του μέσα στη κοινωνία. Πάντα η επιδίωξη τους ήταν κοινή: ο έλεγχος. Όποιες αντιθέσεις μπορεί να υπήρχαν στις σχέσεις τους και σαφώς υπήρχαν αντιθέσεις, στην τελική επιλύονταν στην βάση της κοινής τους επιδίωξης. Ο έλεγχος της πνευματικής και κοινωνικής ζωής, έλιωνε τις αντιθέσεις και τις έφερνε ξανά στο τραπέζι των σχεδίων,για να πετύχουν αυτό που ήθελαν.

Υπήρξε μια εποχή που αυτή η φιλία κινδύνεψε να διαλυθεί με απρόβλεπτες συνέπειες. Ήταν το καταραμένο 1789 που η εξουσία οραματίστηκε να πετάξει την φίλη της στα σκουπίδια της ιστορίας , αναλαμβάνοντας αυτή το παιχνίδι του ελέγχου μόνη της. Όλες οι σχέσεις περνάνε ριζικές κρίσεις, αλλά οι δύο φίλες κατόρθωσαν να την ξεπεράσουν. Με παραχωρήσεις της μια προς την άλλη και με μια δεδομένη πλέον καχυποψία ως προς τις φανερές και κρυφές κινήσεις τους.

Ο χρόνος γιατρεύει τα πάντα, όταν υπάρχει “αγάπη” όλα λύνονται, καλή διάθεση να υπάρχει.

Αν μιλάμε λίγο πικρά, ας μας συγχωρεθεί μια “μικρή” εμπάθεια.

Η θρησκεία και η εξουσία, έχουν πατήσει πάνω σε ουσιαστικές και βαθιές ανάγκες του ανθρώπου : η πρώτη, στη ανάγκη του για το βαθύτερο νόημα της ύπαρξης. Αν δηλαδή η ίδια η ζωή και ο θάνατος είναι αποτέλεσμα μιας τυχαίας βιολογικής διαδικασίας ή έχουν ένα εσωτερικό νόημα ,μια κρυμμένη πραγματικότητα ,έναν πρωταρχικό Δημιουργό. Η ανάγκη αυτή του ανθρώπου προκύπτει από το γεγονός , ότι είναι το μοναδικό είδος, που αντιλαμβάνεται έλλογα ότι θα πεθάνει. Το άλγος που υπάρχει από αυτήν την γνώση, ωθεί το ανθρώπινο είδος να διερωτάται για το νόημα της ύπαρξης του. Η θρησκεία έχει αποπειραθεί να δώσει απαντήσεις σε αυτό το ζήτημα ,σε παγκόσμια κλίμακα. Άλλοτε πειστικές και άλλοτε όχι. Η προσπάθεια της είναι φιλότιμη και αξιέπαινη. Αυτό που δεν είναι αξιέπαινο , είναι ότι αυτήν την προσπάθεια την έκανε δικαίωμα επιβολής απέναντι στον άνθρωπο. Έχασε δηλαδή τον στόχο της , που ήταν η καλλιέργεια της ψυχής και η απάντηση σε ζητήματα που έκαιγαν την ανθρωπότητα, υποβιβάζοντας τον μέσα σε μια κοσμικότητα με στόχο τον έλεγχο.

Ζήλεψε την φιλενάδα της της εξουσία, που έχοντας εξ αρχής την επιδίωξη του ελέγχου και της άκρατης δύναμης , θέλησε να κάνει την επιβολή θεό. Η θρησκεία μπέρδεψε την αντίληψη περί της ύπαρξης του Θεού, σαν ανώτερου ρυθμιστή του κόσμου, με την ύπαρξη ενός κοσμικού άρχοντα, που ρυθμίζει αναλογικά την πραγματικότητα. Έτσι δέθηκε με τον επίγειο θρόνο,

περισσότερο από ότι με τον Επουράνιο.

Η εξουσία,πατώντας στην ανάγκη του ανθρώπου για τάξη και ασφάλεια , έδωσε εξ αρχής το δικό της περιεχόμενο σε αυτήν την τάξη και ασφάλεια , τροποποιώντας την σε τάξη και ασφάλεια αυτού που μπορεί με την δύναμη να επιβάλλεται στους υπόλοιπους. Έτσι λοιπόν, επειδή κατοχύρωσε εξ αρχής τον επίγειο θρόνο, φαντάστηκε ότι μπορεί να γίνει και άρχοντας του σύμπαντος.

Η συμμαχία αυτή είναι ανίερη, από όποια σκοπιά και να την κοιτάξεις. Διαχρονικά έχει επιφέρει τρομακτικές καταστροφές στον ιστό της κοινωνίας , με πολλούς τρόπους, συνεχίζοντας να επιφέρει. Όμως το πρόβλημα δεν βρίσκεται στις καταστροφές και στα εγκλήματα που έχουν διαπραχτεί στο όνομα της , αλλά στη σταδιακή υποδούλωση του πνεύματος, μέσα σε ένα περιβάλλον που το μόνο που κάνει, είναι να δοξάζει με όλους τους τρόπους την ύλη .και τις επιδιώξεις της.

Η θρησκεία θα κληθεί να απολογηθεί στον εαυτόν της πολύ σύντομα για τον εκφυλισμό της και την συμμαχία της με την φιλενάδα της την εξουσία. Μια που φλέρταρε με τον πόλο του πνεύματος, η ευθύνη που την βαραίνει είναι σαφώς μεγαλύτερη. Η εξουσία, πολύ καιρό τώρα, δεν έχει την διάθεση να απολογηθεί για τίποτα, μιας και για αυτήν οι απολογίες είναι σημάδι αδυναμίας, άρα δεν υφίστανται καν.


Όσοι από τους παπάδες ξύπνησαν απότομα από τον “ύπνο του δικαίου”, αποφασίζοντας να προτάξουν τα στήθη τους στις “μούρλες” της εποχής, (βλέπε νομοσχέδια για τον καθορισμό του φύλου, γενετική και πάει λέγοντας), καλύτερα αντί να βγαίνουν να μιλούν, να κοιτάξουν καλύτερα τον εαυτόν τους στον καθρέφτη και να αναγνωρίσουν τα λάθη τους, μπας και τελικά κατορθώσουν να σώσουν κάτι από την ψυχή τους. Για την φιλενάδα τους μάλλον η σωτηρία της είναι επί του παρόντος ανέφικτη !!!!!!

Κυριακή, 20 Αυγούστου 2017

Η θεωρία των “δύο άκρων” επανέρχεται !!!

Τι είναι η θεωρία των “δύο άκρων” ;
Είναι η απλουστευμένη διαπίστωση, ότι ο κομμουνισμός και ο ναζισμός, είναι οι δύο όψεις του ίδιου νομίσματος. Γιατί είναι ίδιοι ; Γιατί και οι δύο έχουν κάνει εγκλήματα απέναντι στην ανθρωπότητα. Τόσο απλά. Μπορεί κανείς να αμφισβητήσει την αλήθεια αυτής της πρότασης;  Με μια πρώτη ματιά, όχι !!! Είναι μια απλοϊκή ξεκάθαρη πρόταση, που αντιτάσσεται σε ολοφάνερες εκτροπές πολιτικών συστημάτων, απέναντι στους πληθυσμούς της χώρας τους, αλλά και άλλων χωρών. Ποιος μπορεί να αμφισβητήσει το Άουσβιτς ,αλλά και τα Γκούλανκ; Μετά σωστά του κανείς . Η ανθρωπότητα μετρά απίστευτο αριθμό νεκρών από πράξεις πνευματικά διασαλευμένων, που κατόρθωσαν να κυβερνήσουν και που για αυτούς, έμπρακτα, η ανθρώπινη ζωή , δεν είχε καμία αξία.

Ποιος προωθεί την θεωρία των “δύο άκρων” ; Κάποιος που είναι άσπιλος και αμόλυντος και από ακραιφνή ουμανιστική διάθεση καταγγέλλει το κακό ; Όχι δυστυχώς ! Την θεωρία των “ δύο άκρων” την πρακτορεύει η ίδια η καρδιά, ενός παγκόσμιου συστήματος, που ενέχεται για αμαρτήματα, πολλά εκ των οποίων, είναι ακριβώς ίδια με όσα καταγγέλλει. Ξανά λοιπόν, με μια επιπόλαιη ματιά , θα μπορούσαμε να πούμε, ότι έχει ένα ίδιον όφελος να καταγγέλλει, μόνο εκείνα που πράττουν οι εχθροί της, δίχως η ίδια να είναι, ακριβώς συνετή και σωστή.

Η Ιστορία και η Αλήθεια είναι, δυστυχώς, μια αρκούντως δύσκολη υπόθεση, πόσο μάλλον, όταν έρχονται να την ερμηνεύσουν άνθρωποι που έχουν πολλά να χάσουν από τα κεκτημένα τους . Άρα μπορούν να ερμηνεύουν την Ιστορία και την Αλήθεια, όπως εκάστοτε τους συμφέρει. Η Ιστορία και η Αλήθεια, έχουν δώσει την γνωμάτευση τους, για την σταλινική γραφειοκρατία και την ναζιστική θηριωδία. Όποιος έχει τα αυτιά και την διάθεση να την ψάξει και να την ακούσει , ευτυχώς, τα ντοκουμέντα είναι πάρα πολλά και μιλάνε από μόνα τους. Αρκούν στο να μην έχει κανείς αμφιβολίες.

Άρα η θεωρία των “δύο άκρων” αλλού αποσκοπεί. Στη νομιμοποίηση αυτού του κέντρου, που την προωθεί. Είναι πιο εύκολο να κρύψεις τα δικά σου αίσχη, τονίζοντας τα αίσχη, αυτού που το αίσχος του έχει γίνει επαίσχυντο και πασιφανές. Όποιος τσιμπήσει, τσίμπησε. Όπως και νάχει, κέρδος θα έχεις . Αφ’ ενός, γιατί στρέφεις αλλού την προσοχή, από την δική σου βρώμικη αυλή και αφ’ ετέρου γιατί έτσι εξουδετερώνεις μελλοντικούς εχθρούς, που ανήκουν στις περιοχές των άκρων. Έχεις δηλαδή εκ των προτέρων στήσει την ποινικοποίηση τους. Στη συνέχεια, όποιον πάρει η μπάλα. Το σκηνικό έχει στηθεί και όποιος είναι αρκετά ανόητος θα παίξει σε πεδίο ναρκοθετημένο

Αφήνεις και τους ηλίθιους να τσακώνονται, αν ο κομμουνισμός είναι στο άλλο άκρο του ναζισμού. Ποιος κομμουνισμός,αδέλφια,για την σταλινική γραφειοκρατία μιλάμε. Ας ξυπνήσουμε από την ιστορική μας νάρκη. 

Μάταια !!!!

Η θεωρία των “ δύο άκρων” έχει πολλούς αποδέκτες, όπως παρατηρήσαμε πρόσφατα και στην Αμερική. Επειδή οι “συμπάθειες” δεν κρύβονται, (βλέπε Τράμπ), στο καμίνι της μπορούν να καούν, ακόμα και “αξιωματικοί” του συστήματος. Το βαθύ σύστημα δικαιούται να γελά, παρακολουθώντας να σφάζονται στη “ποδιά”του, ένα τσούρμο χαζών από όλες τις μεριές.


Όσο το σύστημα  διατηρεί την ανυποληψία του, ευυπόληπτη, μπορεί να φροντίζει για την επόμενη προπαγανδιστική του μπλόφα.

Παρασκευή, 4 Αυγούστου 2017

Περί Έρωτος




Ο τραγικός ποιητής Αγάθων κερδίζει το βραβείο στα Λήναια το 416 π.χ. Την επομένη της νίκης του διοργανώνει στο σπίτι του συμπόσιο,για τους φίλους του.  Ο Αγάθων, ο Αριστόδημος ,ο Φαίδρος, ο Παυσανίας, ο ιατρός Ερυξίμαχος, ο Αριστοφάνης, ο Αλκιβιάδης, η αφρόκεμα της αθηναικής πολιτείας ...και βέβαια  ο Σωκράτης. Τι θα συζητήσουν;
Φυσικά γιατί άλλο ,παρά για την φύση του Ερωτα. Όμως για πρώτη φορά ,μια που τα συμπόσια είναι καθαρά ανδρική  υπόθεση στην αρχαία Αθήνα, υπάρχει μια γυναίκα, η Διοτίμα, στη συζήτηση. Σε αυτήν έχει στραφεί ο Σωκράτης ,για να διδαχθεί την φύση του Έρωτα.
 Ενώ τα υπόλοιπα πρόσωπα του συμποσίου είναι υπαρκτά ιστορικά πρόσωπα, για την Διοτίμα οι γνώμες διχάζονται. Αν πιστέψουμε τον Ξενοφώντα και τον Πρόκλο, η Διοτίμα ήταν ιέρεια από την αρχαία Μαντίνεια της Αρκαδίας, πάρα πολύ καλλιεργημένη  και γνώστρια της Πυθαγόρειας αριθμοσοφίας. Η Διοτίμα μάλιστα έκανε τον καθαρμό της Αθήνας  μετά τον λοιμό του 429 πχ. Για άλλους είναι ένα συμβολικό πρόσωπο.
Όπως και νάχει, μια που δεν μπορείς να βγάλεις  εύκολα άκρη σε τέτοια ζητήματα , τα λεγόμενα της και η παρουσία της στο συμπόσιο, σαν εκείνη που γνωρίζει την φύση του έρωτα, δίνει μια καθοριστική νότα στο συμπόσιο και την αλλαγή του κλίματος στη Αρχαία Αθήνα ,για την θέση της γυναίκας.

Παραθέτω στη συνέχεια  ένα μικρό μέρος του διαλόγου ανάμεσα στον Σωκράτη και την Διοτίμα περί της φύσης του 'Ερωτος.



— Τι θα μπορούσε όμως, είπα, να είναι ο Έρωτας; Θνητός; 
— Κάθε άλλο.
 — Τι όμως; 
— Όπως είπαμε πριν, είπε, μεταξύ θνητού και αθανάτου.
 — Δηλαδή τι, Διοτίμα; 
— Μεγάλος δαίμονας, Σωκράτη· γιατί όλα τα δαιμονικά όντα βρίσκονται μεταξύ θεού και θνητού. 
— Ποια, είπα εγώ, δύναμη έχει;
 — Να ερμηνεύει και να μεταφέρει στους θεούς τα ανθρώπινα και στους ανθρώπους τα θεϊκά, εκείνων τις προσευχές και τις θυσίες, αυτών τις προσταγές και τις ανταμοιβές, και όντας στη μέση και των δύο, συμπληρώνει το κενό, ώστε το σύμπαν να συνδέεται με τον εαυτό του. Μέσω αυτού προχωρεί και ολόκληρη η μαντική και η τέχνη των ιερέων η σχετική με τις θυσίες τις μυήσεις, τους μαγικούς ψαλμούς, και γενικά τη μαγεία και τη μαγγανεία. Γιατί ο θεός δεν αναμειγνύεται με τον άνθρωπο, αλλά μέσω αυτού γίνεται κάθε επικοινωνία και συνομιλία των θεών προς τους ανθρώπους, και όταν είναι ξύπνιοι και όταν κοιμούνται. Κι εκείνος που είναι σοφός σ' οτιδήποτε άλλο, ή σε επάγγελμα ή σε τέχνη, δεν είναι παρά ένας εργάτης. Αυτοί λοιπόν οι δαίμονες είναι πολλοί και κάθε είδους: ένας απ' αυτούς είναι κι ο Έρωτας.
 — Και ποιος είναι ο πατέρας του, είπα εγώ, και η μητέρα του; 
— Είναι μεγάλη ιστορία, είπε, για να σου τη διηγηθώ, αλλά θα σου την πω. Όταν λοιπόν γεννήθηκε η Αφροδίτη, έτρωγαν οι θεοί, και μαζί τους κι ο γιος της Μήτιδος, ο Πόρος. Αφού δείπνησαν, έφτασε η Πενία, για να ζητιανέψει σ' αυτό το τόσο μεγάλο φαγοπότι, και στεκόταν στην πόρτα. Ο Πόρος λοιπόν, μεθυσμένος από το νέκταρ (γιατί το κρασί δεν υπήρχε ακόμα), μπήκε στον κήπο του Δία και βαρύς από το πιοτό αποκοιμήθηκε. Η Πενία τότε, επειδή ακριβώς ήταν άπορη, σκέφτηκε να κάνει παιδί από τον Πορο. Ξάπλωσε λοιπόν κοντά του και γέννησε τον Έρωτα. Γι' αυτό και έγινε ακόλουθος και υπηρέτης της Αφροδίτης ο Έρωτας, επειδή γεννήθηκε στα γενέθλια της και επειδή συγχρόνως είναι και από τη φύση του εραστής του ωραίου, και είναι και η Αφροδίτη ωραία. Όντας λοιπόν γιος τους Πόρου και της Πενίας, ο Έρωτας βρίσκεται σ' αυτή την κατάσταση. Πρώτα πρώτα είναι πάντοτε πένης, και καθόλου απαλός και ωραίος, όπως νομίζουν οι πολλοί, αλλά σκληρός και βρόμικος και ξυπόλυτος και άστεγος. Ξαπλώνει πάντοτε κατάχαμα και χωρίς στρώμα, κοιμάται στο ύπαιθρο έξω από τις πόρτες και στους δρόμους, έχοντας τη φύση της μητέρας του, και παντοτινή σύντροφο την ένδεια. Από τον πατέρα του πάλι, κυνηγάει τα ωραία και τα καλά, όντας ανδρείος και ριψοκίνδυνος και ορμητικός, δεινός κυνηγός, μηχανευόμενος συνεχώς κάτι, παθιασμένος για γνώση και επινοητικός, φιλοσοφώντας ολόκληρη τη ζωή του, δεινός γητευτής και μάγος και σοφιστής. Και ούτε αθάνατος είναι από τη φύση του, ούτε θνητός· αλλά την ίδια μέρα πότε ανθεί και ζει, πότε πεθαίνει, και αναβιώνει και πάλι όταν τα καταφέρει χάρη στη φύση του πατέρα του- κι εκείνο που αποκτάει, του φεύγει πάντοτε γρήγορα, ώστε ο Έρωτας δεν είναι ποτέ ούτε φτωχός ούτε πλούσιος. Βρίσκεται επίσης ανάμεσα στη σοφία και στην αμάθεια. Κι αυτό γιατί συμβαίνει το εξής: από τους θεούς κανείς δεν φιλοσοφεί ούτε επιθυμεί να γίνει σοφός (αφού είναι), κι αν είναι και κάνεις άλλος σοφός, δεν φιλοσοφεί" ούτε πάλι και οι αμαθείς φιλοσοφούν και ούτε επιθυμούν να γίνουν σοφοί, γιατί αυτό ακριβώς είναι το κακό της αμάθειας, μη όντας κανείς ούτε ωραίος ούτε καλός ούτε σώφρων, να νομίζει ότι τα έχει όλα αυτά σε ικανοποιητικό βαθμό. Δεν επιθυμεί λοιπόν εκείνος που δεν πιστεύει ότι του λείπει κάτι εκείνο που δεν πιστεύει ότι του λείπει.
 — Ποιοι όμως, Διοτίμα, είπα εγώ, είναι οι φιλοσοφούντες, αν δεν είναι ούτε οι σοφοί ούτε οι αμαθείς;
— Είναι ολοφάνερο, είπε, αυτό πια και παιδί θα το καταλάβαινε, ότι είναι εκείνοι που βρίσκονται ανάμεσα σ' αυτούς τους δυο, κι ένας απ' αυτούς είναι και ο Έρωτας. Γιατί η σοφία είναι από τα ωραιότερα πράγματα κι ο Έρωτας είναι έρωτας για το ωραίο, ώστε κατ' ανάγκη ο Έρωτας είναι φιλόσοφος, και όντας φιλόσοφος, βρίσκεται ανάμεσα στη σοφία και την αμάθεια. Κι αυτό εξαιτίας της γέννησης του: γιατί είναι από πατέρα σοφό και πολυμήχανο, και από μητέρα όχι σοφή και αμήχανη.


Δευτέρα, 17 Ιουλίου 2017

Είμαστε προγραμματισμένοι ή έχουμε ελεύθερη βούληση ;










Το ερώτημα έπεσε από έναν φίλο και προκάλεσε αμέσως το ενδιαφέρον. Είναι βέβαια καλοκαίρι και το καλοκαίρι δεν ευνοεί τέτοια ερωτήματα. Ευνοεί μπάνια σε παραλίες, ποτάκια σε χώρους δίπλα στη θάλασσα, με ευχάριστες συντροφιές, ταξίδια σε νησιά και τα τοιαύτα. Η ζέστη κάνει την σκέψη νωθρή και απρόθυμη να συμμετάσχει σε συζητήσεις, όμως υπάρχουν κάποιες παρέες που υποστηρίζουν τις “ιδιοτροπίες” τους, ακόμα και σε δύσκολες καιρικές συνθήκες. Γιαυτό άλλωστε μπορεί να είναι και ενδιαφέρουσες.

Ζούμε σε ένα κόσμο που τα πάντα τα σκέφτεται με τρόπο δυαδικό. Καλό-κακό, μαύρο άσπρο, πλούσιος -φτωχός, άσχημος και ωραίος, βλάκας και έξυπνος και πάει λέγοντας. Μέσα από την σύγκρουση των δυαδικών σχημάτων, αυτός ο κόσμος επιζητά μια ενότητα , την οποία σπανίως επιτυγχάνει. Αυτό δεν τον απογοητεύει, αντιθέτως τον οδηγεί σε ακόμα περισσότερες διαιρέσεις, που όλο και πιο πολύ τον απομακρύνουν από την ενότητα που επιζητά. Αλλά ούτε και αυτό τον απογοητεύει. Μάλλον, τον γοητεύει αυτό το αέναο παιχνίδι, διαρκών παραλλαγών , στη αναζήτηση μιας αλήθειας . Με κάποιο τρόπο, όλοι συμμετέχουμε σε αυτό . Έτσι αποκτούμε την ταυτότητα μας σαν άνθρωποι, αλλά διαιωνίζουμε και την μοναξιά μας.

Υπάρχουν λέξεις που μεταφέρουν ένα βαρύ αρνητικό φορτίο. Ο προγραμματισμός είναι μια από αυτές. Αντιθέτως , η ελεύθερη βούληση μεταφέρει μαζί της , τον αέρα της ελευθερίας. Αν γινόταν διαγωνισμός το ποια από τις δύο είναι πιο δημοφιλής , σίγουρα η ελεύθερη βούληση θα κέρδιζε. Όλοι θέλουμε να αισθανόμαστε ότι έχουμε την άπλετη δυνατότητα να επιλέγουμε αυτό που θέλουμε. Ισχύει όμως πραγματικά αυτό ; Μέσα στη κοινωνία , υπάρχουν άπειρα πράγματα και ακόμα πιο άπειρες καταστάσεις. Σίγουρα έχουμε δυνατότητα επιλογής τι από όλα θα προτιμήσουμε. Κάποια μέσα σε όλα αυτά που ήδη προσφέρονται. Αυτό είναι ελεύθερη βούληση ; Είναι σίγουρα βούληση, αλλά όχι απαραίτητα και ελεύθερη. Καλούμαστε να επιλέξουμε ανάμεσα σε πράγματα που έχουν προϋπάρξει από μας , έχουν ρυθμιστεί από κέντρα ανεξάρτητα από μας. Δεν επιλέγουμε εμείς αν θα υπάρχει μισθωτή εργασία, ούτε τους μισθούς που αυτή θα έχει. Σίγουρα μπορούμε να επιλέξουμε τι εργασία θα κάνουμε , ανάλογα με τα γούστα μας, αλλά πάντοτε με γνώμονα αν θα αμειβόμαστε καλά και θα κουραζόμαστε όσο το δυνατόν πιο λίγο. Η κοινωνία μας είναι ήδη προγραμματισμένη , προτού καν εμφανιστούμε εμείς σε αυτόν τον κόσμο, έχουμε αποδεχτεί τον προγραμματισμό της και επιλέγουμε μέσα σε αυτόν. Έχουμε την μικρή ή μεγάλη ελευθερία επιλογής στα πλαίσια αυτού του προγραμματισμού. Αν με αυτό θεωρούμε ότι έχουμε ελευθερία βούλησης , τότε θα συμφωνήσω. Στη δική μου σκέψη η ελευθερία βούλησης όμως δεν είναι αυτό.

Πιθανόν όλες αυτές οι σκέψεις να μας οδηγούσαν σε ένα καινούργιο ερώτημα : έχει κανόνες η ελευθερία, έχει δεσμεύσεις ; Μέχρι που φτάνουν τα όρια της. Τι εννοούμε λέγοντας ελευθερία ; Η ελευθερία και η ασυδοσία είναι μια άλλη περίεργη δυάδα που χρειάζεται μια διερεύνηση. Όταν λέμε ελευθερία βούλησης ανοίγουμε την συζήτηση σε ένα πάρα πολύ μεγάλο και ευρύ φάσμα. Ένα φάσμα που δίνει πολύ πλατιές δυνατότητες στον άνθρωπο.

Από την άλλη δεν μπορεί να υπάρξει κοινωνία ,τουλάχιστον από όσα ξέρουμε , δίχως προγραμματισμό. Η κοινωνία είναι χώρος σύγκρουσης επιθυμιών, συμφερόντων , προοπτικών και ατομικών τάσεων, που απαιτεί κανόνες και προγράμματα που να ρυθμίζουν την αταξία της. Αυτούς τους κανόνες και τα προγράμματα κάποιοι τα δημιουργούν , τις περισσότερες φορές ανεξάρτητα από το σύνολο της κοινωνίας, με γνώμονα καλές και κακές προθέσεις, αλλά και με την πειστικότητα που μπορούν να τα πλασάρουν . Όλα αυτά τα συναντάμε, όταν ερχόμαστε σε αυτόν τον κόσμο και μας προγραμματίζουν με αυτά, όπως και εμείς στη συνέχεια προγραμματίζουμε τα παιδιά μας. Όσοι ασκούν την βούληση τους και τα αρνούνται , ζουν “εκτός κόσμου” και πολλές φορές εκτός νόμου της κοινωνίας. Ζουν στην ακραία περιφέρεια αυτού του κόσμου και η κοινωνία αρνείται την σχέση μαζί τους.

Στον προηγούμενο λοιπόν διαγωνισμό ανάμεσα στον προγραμματισμό και την ελεύθερη βούληση , ο προγραμματισμός μπορεί να χάνει σε δημοφιλία αλλά κερδίζει σε επικράτηση. Δυστυχώς!!!!

Είμαστε δημιουργήματα και όχι οι δημιουργοί . Άρα είμαστε κάτω από τους νόμους των δημιουργών και στους προγραμματισμούς τους. Δεν μπορούμε να ορίσουμε λοιπόν καθοριστικά την ζωή μας , ούτε το θάνατο μας. Είμαστε μέσα στα πλαίσια των νόμων, των φυσικών , των κοινωνικών , των κοσμικών . Ακόμα και προσωπικές μας αγκυλώσεις είναι αρκούντως επαρκείς για να δεσμεύσουν την βούληση μας.

Η ελευθερία βούλησης αφορά εκείνους οι οποίοι διατίθενται να σπάσουν τα φράγματα του προγραμματισμού και να “προγραμματίσουν” την ζωή τους με διαφορετικό κώδικα . Πάλι όμως με τις προαναφερόμενες δεσμεύσεις και με την συνείδηση του δημιουργήματος και όχι του δημιουργού.

Για όσους νομίσουν, ότι με τα προαναφερόμενα υποτιμώ την αποκαλούμενη ελευθερία βούλησης, έχω να πω , ότι δεν υποτιμώ, αντιθέτως, την θεωρώ δώρο -σύμβουλο στη μάχη του ανθρώπου για την ενηλικίωση του. Αρνούμαι την ιδέα παντοδυναμίας του ανθρώπου που την συνοδεύει.


Τετάρτη, 21 Ιουνίου 2017

Ο διαρκής ασφυκτικός εναγκαλισμός του υλικού κόσμου στην πνευματική ζωή.




Διανύουμε εδώ και αιώνες, την κατά κράτος επικράτηση της υλιστικής αντίληψης της ζωής, απέναντι στην οποιαδήποτε πνευματική έκφραση. Ο πολιτισμός μας εξελίσσεται με κέντρο την ύλη, το υπαρκτό, αυτό που είναι ορατά και επιβεβαιωμένα απτό. Οτιδήποτε αποτελούσε πεδίο μιας πνευματικής ζωής, ο Θεός, το ήθος, η εν γένει καλλιέργεια του ανθρώπου, σαν παιδεία ψυχής, έχει με τον χρόνο σταδιακά απομακρυνθεί από την ζωή μας, ως περιττό και τελικώς επικίνδυνο για την ύπαρξη μας μέσα στο ασφυκτικό κόσμο της ύλης.

Αυτό μέχρι κάποιου σημείου είναι φυσιολογικό και μπορεί να αντιμετωπιστεί με επιείκεια, δεδομένου ότι η υλική πραγματικότητα, διέπεται από τους δικούς της νόμους και αναγκαιότητες. Νόμους και αναγκαιότητες, δύσκολα προσπελάσιμες. Αυτό δικαιολογεί και την διαπίστωση, ότι ενώ η ζωή στον πλανήτη, προοδεύει τεχνολογικά, η πνευματική της καλλιέργεια παραμένει εκθαμβωτικά στάσιμη.

Εδώ, χρειάζεται να διευκρινίσουμε, ότι δεν είμαστε αντίθετοι με την ανάπτυξη της ζωής στο υλικό πεδίο. Είμαστε αντίθετοι και ριζικά αντίθετοι μάλιστα, με την μονόπλευρη ανάπτυξη της. Η υλική ανάπτυξη της ζωής, ήταν μια πόρτα, που οδήγησε τον άνθρωπο να δώσει λύσεις σε μια σειρά προβλημάτων, επαφής , σίτισης, στέγασης ,επικίνδυνων φυσικών φαινομένων. Δυστυχώς όμως, αυτή η ανάπτυξη ,που σήμερα έχει μετεξελιχτεί σε άναρχη ανάπτυξη του χρήματος, άφησε ακρωτηριασμένη την πνευματική ανάπτυξη του ανθρώπου. Ενώ λοιπόν η ζωή έγινε πιο άνετη και περισσότερο αυτόματη στη εκπλήρωση των αναγκών του ανθρώπου, μια σειρά θεμάτων φαίνεται ότι παραμένουν παγωμένα και αναλλοίωτα.
Ποιο είναι το βαθύτερο νόημα και ο σκοπός της ζωής μας, τι είναι ο θάνατος και η αρρώστια, γιατί εξακολουθεί να υπάρχει τόσο άμεση και κτηνώδης εκμετάλλευση ανθρώπου σε άνθρωπο, γιατί το ήθος και η ποιότητα έχουν μετακομίσει από την ζωή μας, γιατί οι καρδιές μας παραμένουν τόσο ερμητικά κλειστές ; Υπάρχει Θεός ή είμαστε μόνοι σε ένα μοναχικό κόσμο; Είμαστε μόνο αυτό που αντιλαμβανόμαστε με τις αισθήσεις μας ή έχουμε ψυχή ; Όταν λέμε ότι ζούμε την ζωή μας με ποιότητα, εννοούμε ότι την ζούμε μέσα σε ακριβά εμπορεύματα ; Ή εννοούμε ότι φροντίζουμε την πνευματική μας καλλιέργεια, διαβάζοντας ερωτικά μυθιστορήματα;
Μας μαθαίνει κάποιος να ζούμε πνευματικά ή το μαθαίνουμε μόνοι μας ; Υπάρχει ιερό....... ;;

Μέσα στον υλικό κόσμο αλλά και στη αντίληψη που έχει αυτός ο κόσμος για τον εαυτόν του, παρόμοια ερωτήματα, προκαλούν αμηχανία και νευρικό γέλιο. Στην καλύτερη περίπτωση με μια γρήγορη απάντηση ανάλογα θέματα κλείνουν το ίδιο γρήγορα έτσι όπως άνοιξαν. Εδώ οι απαντήσεις ή τα ερωτήματα έχουν να κάνουν με ποιο άμεσα θέματα,όπως αν είναι ωραίο το φουστάνι που φορά η απέναντι ή για το τελευταίο μοντέλο υπολογιστή. Σε αυτόν τον υλικό κόσμο τα βασικά προβλήματα είναι άλλα, τα εμπορεύματα και τα χρήματα για να αγοράσεις. Εδώ βασικό στοιχείο είναι πόσο γρήγορα και αποτελεσματικά θα εγκλωβιστεί η αίσθηση για να οδηγήσει τον άνθρωπο κατευθείαν στην αγορά. Γιατί η καρδιά του υλικού κόσμου είναι η πεποίθηση ότι δεν υπάρχει τίποτα άλλο παρά από αυτό που εκδηλώνεται σαν προϊόν. Όλα τα υπόλοιπα πρέπει να σιωπούν όταν μιλά το εμπόρευμα, που συμπυκνώνει μέσα του όσα υποτίθεται ότι αξίζει ο άνθρωπος, γιατί ο ίδιος ο άνθρωπος ως εμπόρευμα λογίζεται.

Αυτός ο μονομερής και μονόχνοτος εγκλωβισμός μέσα στη ύλη, αλλά και στη ιδέα που αυτή προβάλλει στον κόσμο, έχει βέβαια μια σειρά συνεπειών. Συνέπειες που μετασχηματίζουν σταδιακά και σε βάθος την ανθρώπινη συνείδηση, φυλακίζοντας την σε ρηχά νερά. Την αποκόβουν σταδιακά από το θαύμα της ύπαρξης, οδηγώντας την στο τραύμα μιας τραγικής επιβίωσης. Μιας επιβίωσης που στερείται βαθύτερου νοήματος, άρα καθιστά τον άνθρωπο υποτελή, αλλά κυρίως ανίκανο να διαχειριστεί τον ίδιο τον πλούτο της ζωής του. Γιατί μην γελιόμαστε, ένα πλάσμα που για να υπάρξει, αν μη τι άλλο, είναι αποτέλεσμα χιλιάδων ενώσεων και υπάρξεων και που μεταφέρει μέσα του συσσωρευμένη μνήμη και εμπειρία, έχει καταντήσει να περνά την ζωή του, μέσα σε γενικευμένο άγχος και ένταση, παλεύοντας για κάτι, που εν τέλει , δεν του δίνει καμιά ουσιαστική ευτυχία και ικανοποίηση. Όταν δε φτάνει η στιγμή να παραδώσει την ζωή του, ξέρει ότι στα κύρια ερωτήματα της ζωής ,φεύγει ακριβώς με τον τρόπο που ήρθε. Τίποτα. Καμιά απάντηση!!!

Είναι αξιοθαύμαστη η σαγήνη που ασκεί ο εγκλωβισμός του ανθρώπου στη υλική του διάσταση. Θα μπορούσε να γίνει κατανοητή αν αφορούσε ένα πάθος για την ίδια την ύπαρξη της ζωής. Όμως αλλοίμονο, δεν προέρχεται από κάτι τέτοιο, γιατί αν συνέβαινε αυτό , ο άνθρωπος θα έπρεπε να είχε και μεγαλύτερη αντίσταση σε ότι τον υποδούλωνε σε αυτήν την ζωή. Θα έπρεπε να είχε μεγαλύτερη εκτίμηση στην ύπαρξη της ζωής , πράγμα που όπως παρατηρούμε δεν συμβαίνει. Το αντικείμενο μας έχει μαγέψει όλους. Το αντικείμενο είναι το πάθος μας και η απόκτηση του ο αγώνας μας.

Το πνεύμα, με την ευρεία του σημασία, φαίνεται ότι έχει πάει διακοπές διαρκείας από τον πλανήτη και όταν θα επιστρέψει, είναι πολύ πιθανόν να χρειάζεται να συστηθεί εξ αρχής, γιατί θα είναι κάτι άγνωστο στη συνείδηση μας.


Όμως τώρα που το σκέφτομαι ξανά και αυτό ψέμα είναι. Αυτά τα δύο πάνε πάντα μαζί, αχώριστα και αδιαίρετα, εμείς πια έχουμε ξεχάσει την σχέση τους και γυρίζουμε σαν τους Κύκλωπες με ένα μάτι, βλέποντας τα πάντα μονοδιάστατα. Ο ουρανός βρίσκεται πάντα εκεί ψηλά για να μας υπενθυμίζει το άπειρο της ύπαρξης. Εμείς περπατάμε σκυφτοί !!!

Πέμπτη, 8 Ιουνίου 2017

Επιλογές





Το καλό που υπάρχει με τις Κρίσεις, τις μεγάλες κρίσεις της ιστορίας ή τις προσωπικές, είναι ότι κατορθώνεται να συμπυκνωθούν σε ορατή μορφή, όλες οι θετικές και αρνητικές όψεις των κρατών, των ομάδων και των ατόμων. Αυτό συμβαίνει, μάλλον, σαν αποτέλεσμα της έντονης πίεσης που δημιουργούν οι κρίσεις σε όλες τις κατευθύνσεις της κοινωνικής ζωής και των ανθρώπων. Μιας πίεσης που απαιτεί από όλους να πάρουν μια πιο σαφή και ξεκάθαρη θέση απέναντι σε αυτό που συμβαίνει.

Με κάποιο τρόπο, αναγκάζονται όλοι να αξιολογήσουν τα δρώμενα και να ανασύρουν από μέσα τους εκείνο που πραγματικά πιστεύουν. Είναι δηλαδή μια στιγμή, όπου εκείνο που διαδραματίζεται σε αφορά πραγματικά και απαιτεί τη δραστική συμμετοχή σου. Τέτοιες στιγμές δεν μπορείς να κρατήσεις αποστάσεις, χονδροειδείς "καβάτζες", γενικεύσεις. Αναγκάζεσαι να πεις και να δείξεις αυτό που πραγματικά είσαι. Ακόμα και να θέλεις να υπάρξεις "απατεωνίσκος" απέναντι στον εαυτό σου και τους άλλους, η πίεση σε εξαναγκάζει να είσαι πιο κοντά στον εαυτό σου. Είναι δηλαδή αυτές οι περίοδοι των κρίσεων, περίοδοι μιας πιο έντονης και πραγματικής ζωής.

Μέσα σε τέτοιες χρονικές περιόδους, η στάση σου αποκαλύπτει όσα έχεις τακτοποιήσει, όσα έχεις απαντήσει με ειλικρίνεια, ή και το ανάποδο. Με κάποιο τρόπο η ζωή σου αλλά και η ζωή της κοινωνίας καθρεφτίζεται στις πραγματικές διαστάσεις που υπάρχουν.

Τα μίση, οι κακίες, οι "λουμπινιές", οι υστερόβουλες σκέψεις  δεν  έχουν μικρότερη συμμετοχή μέσα σε τέτοιες στιγμές. Απλώς, γίνονται κ περισσότερο εμφανείς. Αυτό επίσης είναι θετικό, διότι  έστω με δυσάρεστο τρόπο αποδεικνύει ότι το καλό και το κακό, το θετικό και το αρνητικό συμβαδίζουν μέσα στην κοινωνία και στον άνθρωπο, σε μια αέναη μάχη, που ανά πάσα στιγμή απαιτεί επιλογή, είτε σε προσωπικό είτε σε κοινωνικό επίπεδο. Έτσι, δραστικά αποδυναμώνεται η θεώρηση των "ίσων αποστάσεων", η οποία φαίνεται να αντιλαμβάνεται τα προβλήματα που απασχολούν την κοινωνία και τους ανθρώπους σαν αποτέλεσμα επιλογών δίχως ιστορία και φορτίσεων που αδυνατούν να λυθούν με τρόπο 'πολιτισμένο".

Αυτό που καθορίζει μια κρίση, είναι το βάθος και η έκταση της. Αν κλονίζει τις δομές αυτού που υπήρχε, μέχρι την στιγμή της κρίσης , αλλά και την ευρύτητα με την οποία ακουμπά τον κοινωνικό ιστό και τους ανθρώπους του. Καθοριστικό επίσης στοιχείο είναι ποιος την δημιουργεί. Προέρχεται από μια γενικευμένη δυσαρέσκεια στο ήδη υπάρχον ή καλλιεργείται από συγκεκριμένα κέντρα που έχουν ίδιον όφελος. Ένα τελευταίο είναι: υπάρχει κάτι, έστω και φευγαλέο, που μέσα στη κρίση, προοιωνίζει το διαφορετικό που επακολουθήσει, ή μιλάμε για αδιέξοδη κρίση.

Στις προσωπικές κρίσεις τα καθοριστικά στοιχεία δεν είναι διαφορετικά. Αυτό που αλλάζει, είναι μόνο, ότι το υποκείμενο που την βιώνει, αισθάνεται μεγαλύτερο το βάρος της μοναξιάς του.

Πολλοί πιστεύουν, ότι μέσα σε μια τέτοια δυσάρεστη κατάσταση, δεν υπάρχουν επιλογές που μπορούν να γίνουν και που να έχουν κάποιο νόημα. Όμως αν το σκεφτούμε καλύτερα , ακριβώς μέσα σε τέτοιες στιγμές, είναι που οι επιλογές, όχι μόνο αποκτούν το νόημα που τους πρέπει, αλλά είναι και καθοριστικές για την ποιότητα, ενός ατόμου, αλλά και μιας ολόκληρης κοινωνίας. Ξέχωρα που ορίζουν και την έκβαση της κρίσης.

Ξεχωρίζουμε τέσσερεις βασικές επιλογές που, κατ’ την γνώμη μας, παίζουν καθοριστικό ρόλο: ο έλεγχος της ταραχής που προκαλεί μια κρίση, η διερεύνηση των αιτιών της κρίσης , η άρνηση της παθητικότητας, η δραστική και δημιουργική σκέψη.

Τίποτα δεν μπορεί να αντιμετωπιστεί υπό το κράτος μιας ταραχής. Αυτόματα, βαδίζουμε σε λάθος επιλογές. Έχουμε ανάγκη από νηφαλιότητα για να αντιμετωπίσουμε κάτι που μας διαταράσσει είτε εσωτερικά, είτε εξωτερικά.

Τα αίτια μιας κρίσης ,προσωπικά είτε μέσα στη κοινωνία , δεν είναι ποτέ ανεξάρτητα από αυτό, που έχουμε πράξει ή από αυτό που επιτρέψαμε να συμβεί. Είμαστε μέρος του προβλήματος, ακόμα και αν η συμβολή μας είναι απομακρυσμένη από την κατάληξη του.

Δεν μπορούμε να καταφεύγουμε στη παθητικότητα, όταν τα πράγματα “βράζουν”. Η παθητικότητα δεν είναι καταφύγιο, αλλά άμυνα απέναντι σε ότι συμβαίνει.

Η σκέψη χρησιμεύει για να μας δίνει λύσεις. Λύσεις γόνιμες για μας και τους γύρω μας. Λύσεις που να έχουν “καρδιά” και όχι μόνον συμφέρον.


Οι κρίσεις συνοδεύουν την κοινωνία και τον άνθρωπο, από την αρχή του. Άλλοτε ήπιες και άλλοτε ριζικές. Τις “φοράει” σαν ακριβό ρούχο. Η αντιμετώπιση τους κάνει την διαφορά !!!


Δευτέρα, 22 Μαΐου 2017

ΦΟΒΟΣ.



Φοβάμαι, για την υγεία μου.
Φοβάμαι, για την περιουσία μου.
Φοβάμαι, για τα παιδιά μου.
Φοβάμαι, για την πολιτική κατάσταση.
Φοβάμαι, μην γίνει πόλεμος.
Φοβάμαι, τον απέναντι.
Φοβάμαι, μην με κλέψουν.
Φοβάμαι, τον θάνατο
Φοβάμαι, όταν φοβάμαι.
Φοβάμαι.........

Ζούμε σε έναν κόσμο που οι φοβίες παντός είδους, προσωπικές, κοινωνικές, μεταφυσικές, οικονομικές είναι βαθύ συστατικό του. Σπανίως συναντάς κάποιον που να μην φοβάται κάτι. Ακόμα και οι κατά δήλωση άφοβοι, είναι πολύ πιθανόν να μην αντιλαμβάνονται ότι φοβούνται, επειδή δεν τους έχει τύχει.

Αυτός ο αδιόρατος κόμπος στο στομάχι, που σε συνοδεύει στην διάρκεια της μέρας σου, σε σφίγγει, σε συρρικνώνει, σου χαλάει πολλές φορές ασυνείδητα την διάθεση. Όταν μάλιστα επιλέγεις να ενημερωθείς από τα “μαζικά μέσα διαφθοράς” στις στιγμές που χαλαρώνεις, που δεν είσαι σε ετοιμότητα όπως είσαι στη διάρκεια της ημέρας, τότε νοιώθεις να σε πιάνει ασφυξία. Λες και οι μόνες ειδήσεις που υπάρχουν, είναι αυτές που πρέπει να σου υπενθυμίζουν, να φοβάσαι διαρκώς. Φαίνεται ότι ζούμε σε ένα εξ ορισμού απειλητικό περιβάλλον. Δεν είναι τυχαίο, ότι όσοι φοβούνται λιγότερο από τους άλλους, αντιμετωπίζονται με ιδιαίτερο σεβασμό. Έχουν μια μεγαλύτερη αίγλη, είναι οι άφοβοι, οι δυνατοί. Πίσω τους κρύβονται οι υπόλοιποι, που δεν μπορούν να αντιμετωπίσουν τις φοβίες τους και ζητούν παρηγοριά και προστασία από αυτούς. Τα παιδιά στον πατέρα, οι γυναίκες στους άνδρες, οι αδύναμοι στους δυνατούς. Έτσι φτιάχνεται σιγά- σιγά ο ρόλος αυτού που δεν φοβάται και εκείνου που φοβάται συνεχώς.

Τι είναι ο φόβος;

Θα μπορούσε να ειπωθεί ότι φόβος είναι το αίσθημα που δημιουργείται όταν αντιμετωπίζουμε ένα κίνδυνο, που μας είναι πολύ δύσκολο ως ακατόρθωτο να τον διαχειριστούμε. Όταν ο κίνδυνος μας ακινητοποιεί, τότε ο φόβος μετατρέπεται σε μόνιμη φοβία και αγγίζει την δειλία απέναντι σε αυτό που μας απειλεί. Αυτό δεν είναι ανάγκη να είναι μόνο μια λεοπάρδαλη στη ζούγκλα, ή κάποιος που μας απειλεί με πιστόλι. Μπορεί να είναι απλά η αδυναμία να βγούμε μπροστά από κάτι που κάναμε και είναι λάθος, ή απλά να πούμε στη γυναίκα μας ότι την έχουμε βαρεθεί. Έτσι ένας αρχικός φόβος, μπορεί να οδηγήσει σε διαδοχικά ψέμματα. Έτσι τώρα στη συνέχεια θα φοβόμαστε και τα ψέμματα που λέμε, μαζί με τον αρχικό μας φόβο που μας οδήγησε σε αυτά. Φαύλος κύκλος.

Ας δούμε τώρα τι λέει το ρητό: “Δεν υπάρχει κανείς που δεν φοβάται, υπάρχει αυτός που αντιμετωπίζει τον φόβο του”. Αυτή είναι η κομβική διάκριση : η αντιμετώπιση του φόβου.

Ναι ρε φίλε μου θα πει κάποιος, τι γίνεται όμως όταν ο φόβος μου κόβει τα πόδια, με κάνει και ιδρώνω και παραλύω; Όταν μου σταματά την σκέψη; Τι κάνω τότε;

Τότε αυτό που μένει, είναι να παραδεχτείς τον φόβο σου και να τον βγάλεις στο φως. Αυτό δεν θα σε λυτρώσει, αλλά θα σε φέρει αντιμέτωπο με το όριο σου. Αυτό είναι μια καλή αρχή. Μια αρχή που μπορεί να είναι δύσκολη, αλλά πιθανόν να σου δώσει την δυνατότητα κάποια στιγμή να αντιμετωπίσεις τον φόβο σου.

Ο φόβος είναι το αόρατο πέπλο που καλύπτει την φύση,  την κοινωνία, τον άνθρωπο. Είναι όμως και το κίνητρο κάποια στιγμή να ξεπεραστεί το όριο που ακινητοποιεί όλους μας, ειδάλλως η επιλογή μας θα είναι να ζούμε αποκλειστικά στο βασίλειο του φόβου. Αυτό όμως είναι μια ιδιότυπη και σταθερή σκλαβιά !!!


Παρασκευή, 21 Απριλίου 2017

Τα “ιερατεία” της σύγχυσης.





Τι είναι ένα ιερατείο ; Στην υγιή του μορφή , είναι ο χώρος που διατηρείται η ζωντανή μνήμη του Ιερού. Ο χώρος που η σύγχυση δεν μπορεί να παρέμβει, για να μιάνει, εκείνο που είναι σημαντικό να διαφυλαχτεί για όλους. Τι έπρεπε να διαφυλαχτεί ; Ότι η κοινωνία εξανθρωπίζεται διαμέσου του Ιερού. Ότι το Ιερό είναι έξω και μέσα στη κοινωνία, λειτουργώντας σαν ο φάρος και σύνδεσμος με την πολιτεία των Θεών. Ότι κοινωνία δεν νοείται χωρίς Ιερό, ειδάλλως μιλάμε για ζούγκλα.

Στον σημερινό κόσμο, επειδή όλα είναι ανάποδα, ιερό είναι το χρήμα και η κοινωνία είναι το άτομο, έτσι η πόλη δεν είναι παρά συνάθροιση ατόμων με ίδιον όφελος. Τα ιερατεία, λοιπόν, δεν διατηρούν το Ιερό , αλλά παράγουν την σύγχυση, μια σύγχυση που είναι απολύτως αναγκαία στη διαμόρφωση πολιτών που στην ουσία δεν είναι πολίτες, άρα και σε μια κοινωνία που προσποιείται την κοινωνία, ενώ είναι εξευγενισμένη ζούγκλα.

Επίσης, ενώ κάποτε υπήρχε ένα Ιερατείο, τώρα υπάρχει η ανάγκη για πολλά, γιατί η σύγχυση πρέπει να διοχετευτεί σε πολλές κατευθύνσεις , ανάλογα με την ιδιοτροπία του καθενός.

Α. ΠΟΛΙΤΙΚΟ-ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΟ ΙΕΡΑΤΕΙΟ.

Το κυρίαρχο ιερατείο της σύγχρονης κοινωνικής ζωής. Έχει στους κόλπους του, πολιτικούς πρώτης γραμμής, αδελφότητες , δεξαμενές σκέψης, μυστικο-σύμβουλους, προσωπικό όλων των ειδικοτήτων. Είναι οι σύγχρονοι “ιερείς”. Οι άνθρωποι που κινούν το άρμα της διεύθυνσης της κοινωνικής ζούγκλας. Ξεκομμένοι από τον κύριο κορμό της κοινωνίας ασκούν “υψηλή εποπτεία”, κλεισμένοι στους καλά περιφρουρούμενους πύργους τους , απολαμβάνοντας υπέρογκες αμοιβές. Κύριο μέλημα τους, η διατήρηση της εικόνας , ότι η κοινωνία διευθύνεται από στιβαρά χέρια, που γνωρίζουν να πράττουν ορθολογιστικά. Ισχυρίζονται ότι πάντα οδηγός τους είναι το κοινό καλό.

Β. ΘΡΗΣΚΕΥΤΙΚΟ ΙΕΡΑΤΕΙΟ.

Το πιο παλιό ιερατείο. Ασχολείται τις ελεύθερες ώρες του με την σωτηρία της ψυχής μας. Αδελφή ψυχή του πολιτικο-οικονομικού ιερατείου, δίνει την μεταφυσική νότα στο παγκόσμιο σύστημα. Αποκομμένο εδώ και αιώνες στην επαφή του με οτιδήποτε Ιερό, προσπαθεί να βρει την χαμένη του αίγλη, αγκομαχώντας μέσα στα σύγχρονα ήθη, που το θεωρούν ξεπερασμένο και αντιδραστικό.

Γ. ΤΕΧΝΟ-ΕΠΙΣΤΗΜΟΝΙΚΟ ΙΕΡΑΤΕΙΟ.

Η μηχανή του συστήματος. Η σέχτα που αθόρυβα ελέγχει τα πάντα. Όλοι έκθαμβοι σκύβουν ταπεινά το κεφάλι τους στα επιτεύγματα της. Εδώ συνωστίζονται διάφορες ειδικότητες, από κατασκευαστές όπλων μαζικής καταστροφής, γενετιστές, εστέτ φυσικούς, μέχρι απλούς τεχνικούς, Αυτοί είναι οι σύγχρονοι μάγοι μιας ζωής που είναι πλέον αναπόσπαστα δεμένη με την μηχανή .

Δ. ΙΕΡΑΤΕΙΟ ΤΩΝ Μ.Μ.Ε

Εδώ τα πράγματα αρχίζουν και γίνονται “ζόρικα”. Ερχόμαστε αντιμέτωποι με το οργανωμένο ψεύδος. Η εικόνα και ο ήχος και ο λόγος στην υπηρεσία της παραποίησης της αλήθειας. Ενώ το υπόλοιπο σύστημα εκπέμπει μια εικόνα σοβαρότητας ή χρησιμότητας, αυτό το ιερατείο έχει αναλάβει την “ σκατοδουλειά”: να κάνει το ψέμα, αλήθεια. Ενδιαφέρουσα εργασία. Μπορεί να χάνει σε υπόληψη, αλλά κερδίζει σε αποτελεσματικότητα.

Ε. ΤΟ ΙΕΡΑΤΕΙΟ ΤΟΥ ΚΑΛΛΙΤΕΧΝΙΚΟΥ ΘΕΑΜΑΤΟΣ .

Οι υλοποιητές του Φανταστικού. Σε ένα κόσμο που οποιαδήποτε περιπέτεια έχει χαθεί και η οικονομική περιπέτεια είναι το μοναδικό άλγος όλων, ζούμε τις περιπέτειες φανταστικών προσώπων επάνω σε ένα πανί ή έστω σε μια συσκευή τηλεόρασης. Βαριά “βιομηχανική”μονάδα εκμετάλλευσης και εκμαυλισμού του προσωπικού της. Πολύ μεγάλη η ισχύς της.

ΣΤ. ΣΤΡΑΤΙΩΤΙΚΟ ΙΕΡΑΤΕΙΟ.

Οι υπερασπιστές του συστήματος και των κρατών. Κλειστή ομάδα. Στηρίζει την ισχύ της στη πειθαρχία και την δύναμη των όπλων της. Όπλα που προκαλούν τρόμο και που μπορούν να εξαφανίσουν περιοχές ολόκληρες σε αστραπιαίο χρόνο. Πεδίο της ο πόλεμος. Η παράδοση της είναι πανάρχαια, μια που ο πόλεμος ,ποτέ δεν “έφυγε” από τον πλανήτη.

Τα συγκεκριμένα “ιερατεία”, παρ’ όλο που λειτουργούν με επαυξημένη αυτονομία, έχουν αποκαταστημένους διαύλους επικοινωνίας και συνεργασίας μεταξύ των . Αυτό δεν αποκλείει, το καθένα να επιδιώκει τους δικούς του στόχους, όπως ενίοτε να αναπτύσσουν έντονες διαμάχες .Διαμάχες όμως, που το περιεχόμενο και η έκταση τους, κρατείται μυστική . Συσπειρώνονται από κοινού, όταν η κυρίαρχη εκδοχή διαχείρισης του συστήματος απειλείται. Εκεί οι αντιθέσεις παραμερίζονται και το κοινό συμφέρον υπερισχύει.

Τα “ιερατεία” αυτά ,επίσης, κατορθώνουν να ανανεώνουν την ισχύ τους ,διαχρονικά , μέσα στη κοινωνία, καθώς αφομοιώνουν, τάχιστα, τους αντίθετους κραδασμούς μέσα στη κοινωνία. Αντίπαλον δέος δεν κατορθώνει να αναπτυχτεί. Οι λιγοστές φωνές αξιόπιστης κριτικής στο υπάρχον, στερούνται πρακτικής εμπειρίας διαχείρισης και ολοκληρωμένου οράματος ενός διαφορετικού κόσμου.

Απέχουμε πολύ, δυστυχώς , από το ιερατείο της Αλήθειας , της Αγάπης και της Συνείδησης.