Τρίτη, 25 Αυγούστου 2015

Ψευδαισθήσεις - ψέμματα



Η υπογραφή του τρίτου Μνημονίου από την κυβέρνηση της Αριστεράς, ήταν η οριστική ταφόπλακα σε 40 χρόνια μεταπολιτευτικού δράματος, που απλά έχει να καταδείξει ανεπάρκειες, ψέματα, σκάνδαλα, διαφθορά, έλλειψη ήθους και ηθικής. Ουσιαστικά, όμως, αποδεικνύει κάτι πολύ πιο ουσιαστικό και συνάμα δραματικό: ότι η Ελλάδα είναι, απλά, μια κακώς διοικούμενη αποικία.

Όσοι διατηρούσαν τις ελάχιστες ψευδαισθήσεις για την ύπαρξη στοιχειώδους φερεγγυότητας  εκ μέρους της ελληνικής πολιτικής ηγεσίας, θα πρέπει ριζικά να επανεξετάσουν την θέση τους.

Επίσης, κυρίαρχη ψευδαίσθηση που ξεφτίζει, αποτελεί το γεγονός ότι ο ελληνικός λαός είναι ένας βαθιά περήφανος δημοκρατικός λαός που «ζυγό δεν υπομένει». Αντιθέτως, γίνεται περίτρανα σαφές, ότι ο ελληνικός λαός μπορεί να κάνει «γαργάρα» τα πάντα, για να διατηρήσει τα ψιχία  μιας βολεμένης επιβίωσης.
 Αντέχει με αναξιοπρεπή  «αξιοπρέπεια», όλες τις παράπλευρες απώλειες μιας κρίσης, -αυτοκτονίες, συσσίτια, δραματική φτώχεια, απελπισία, φόβο- διατηρώντας την ψυχραιμία του, μια ψυχραιμία που ελάχιστα διαφέρει από την αδιαφορία και την απάθεια.

Όλοι «καμωνόμαστε» τους ήρεμους ,ενώ μέσα μας ενσταλάζει καθημερινά η αγωνία που γεννά το αδιέξοδο, η έλλειψη προοπτικής, η απουσία της ουσιαστικής επίλυσης των προβλημάτων μας.

Ναι, ένα μέρος των προβλημάτων μας είναι τα δάνεια της αποικίας και τα προσωπικά, τα φράγκα δηλαδή που δεν υπάρχουν, η εργασία που καθίσταται μέρα με την μέρα προβληματική, όμως μέσα σε όλα αυτά που είναι πραγματικά και αγχώδη, χάνουμε καθημερινά όλο και σε μεγαλύτερο βαθμό και έκταση την βεβαιότητα της ελευθερίας μας και του εγκλωβισμού μας σε μια ζωή δίχως ουσιαστικό νόημα και σκοπό.

 Διότι, δεν μπορεί να αποτελεί νόημα και στόχο, το πώς θα πληρώσεις την εφορία ή τον Ένφια. Ούτε τι επιπρόσθετα προ- απαιτούμενα θα ζητήσουν οι Βρυξέλλες και ο Σόιμπλε για να σου δώσουν την δόση για να μην πτωχεύσεις.

 Μα είμαι ήδη πτωχευμένος !!!!! ‘Οχι μόνο οικονομικά, αλλά και στο βάθος της ύπαρξης μου, όταν η μόνη μου ασχολία είναι να παρακολουθώ  και να καταλαμβάνομαι από αυτό το κακοπαιγμένο θέατρο. Μάλιστα η πτώχευση αυτή , που με καθιστά  φάντασμα του εαυτού μου, με οδηγεί αναπόφευκτα σε μια ιδιότυπη δουλεία, δίχως αύριο.

Μέσα σε όλα αυτά καλούμαστε να εκλέξουμε ξανά τους «διαχειριστές» της μιζέριας μας. Για πολλοστή φορά, η φάκα της  πολιτικής αναγκαιότητας,  στήνεται, για να  αποδείξει,  ότι τάχα είμαστε αυτεξούσιοι και ελεύθεροι. Πόσο ψέμα μπορούμε να αντέξουμε τελικά; Μέχρι πότε μπορούμε να κοροϊδεύουμε τους εαυτούς , ότι εκλέγουμε αυτούς που θα κάνουν αυτό που λένε και μάλιστα προς το συμφέρον μας ;

Η νύκτα στη αποικία είναι βαθιά, έτσι οι ψευδαισθήσεις φαντάζουν για φωτεινά άστρα και τα ψέματα για δυναμικές αλήθειες.


«Αυτός που υπομένει παθητικά την αλλότρια καθημερινή του μοίρα ωθείται, έτσι, σε μια τρέλα που αντιδρά με χιμαιρικό τρόπο σε αυτήν την μοίρα, προσφεύγοντας σε μαγικές τεχνικές.»
«Η κοινωνία του θεάματος»
Γκυ Ντεμπόρ.
Εκδόσεις  «Ελεύθερος Τύπος»


Σάββατο, 8 Αυγούστου 2015

Χ.Φ. Λάβκραφτ





«Δεν είναι νεκρό αυτό πού αιώνια μπορεί να κοιμάται και με το πέρασμα παράξενων αιώνων, ακόμα και ο θάνατος μπορεί να πεθάνει…»
Χ.Φ. ΛΑΒΚΡΑΦΤ.

«Στα νιάτα μου ήμουν φανατικός οπαδός της θεωρίας ότι τα έργα του Σαίξπηρ γράφτηκαν στη πραγματικότητα από τον Φράνσις Μπέηκον, αλλά φρόντιζα ποτέ να μην κάνω λόγο για αυτές  τις απόψεις  μου στο χαρτί, για τον φόβο των ακαδημαϊκών συναδέλφων μου. Αλλά τα γεράματα έχουν κι ένα πλεονέκτημα : σε διδάσκουν ότι η γνώμη των άλλων δεν έχει ιδιαίτερη σημασία. Ο θάνατος είναι κάτι πολύ πιο πραγματικό.»

«Η Επιστροφή των Λλογκοϊρ»
Colin  Wilson.
Εκδόσεις Πήγασος.


Όταν κάποιος στη ζωή του ασχολείται –έστω και ερασιτεχνικά-με την έρευνα  πλευρών της ζωής, πού είτε αφορούν ανθρώπους, είτε αφορούν όψεις της πραγματικότητας  πού δεν ανήκουν σε αυτό πού συνηθίζουμε να αποκαλούμε «ο πραγματικός, ρεαλιστικός κόσμος», τότε είναι κάπως δύσκολο να μην σκοντάψει πάνω στα διηγήματα του Χ.Φ.Λάβκραφτ.

Τα διηγήματα του Λάβκραφτ είναι κατά βάση διηγήματα  λογοτεχνίας τρόμου. Ένα είδος πού στη εποχή του, δεν έχαιρε σχεδόν καμίας εκτίμησης  και αναγνώρισης . Όλη η ζωή  του Λάβκραφτ , πέρασε δίχως καμιά αναγνώριση για την αξία του. Η καταξίωση του, όπως πολύ συχνά συμβαίνει  με πολλούς δημιουργούς, ήρθε μετά τον θάνατο του, αρκετά πολύ μετά τον θάνατό του.

Σε αυτό συνέβαλλαν πολλοί φίλοι του, κυρίως ο ‘Ωγκαστ Ντέρλεθ, ένας συγγραφέας πού δεν γνώρισε ποτέ τον Λάβκραφτ προσωπικά, αλλά μέσα από την αλληλογραφία πού είχε μαζί του. Αλλά και ένα ευρύ κύκλωμα συγγραφέων του Φανταστικού, με τους οποίους ο Λάβκραφτ  διατηρούσε σε όλη την διάρκεια της ζωής του, ένα απίστευτο όγκο αλληλογραφίας. Στον Ντέρλεθ   όμως ανήκει  ο χαρακτηρισμός  «Μυθολογία Κθούλου» των διηγημάτων του Λάβκραφτ, από το όνομα   μιας εξωδιαστασιακής  οντότητας , του Κθούλου, πού αναφέρεται μέσα σε αυτά .

Για την ζωή του  Λάβκραφτ {1890-1937}  μπορούν να ειπωθούν πολλά, αλλά θα άξιζε όποιος ενδιαφέρεται να ανοίξει  μια εισαγωγή σε οποιοδήποτε βιβλίο του. Αξίζει να σημειωθεί εδώ, ότι ήταν γόνος παλιάς αριστοκρατικής οικογένειας, ότι έζησε σχεδόν όλη την ζωή του  στη επαρχία Providence  R.I USA, ταλαιπωρείται όλη του την ζωή από φρικτά όνειρα πού είναι και η πηγή της έμπνευσης του, γράφει  επιστολές, διηγήματα, ποιήματα, βιώνοντας   με αξιοπρέπεια την μοναξιά  του, σε ένα κόσμο στον οποίο  αισθάνεται ξένος και απειλούμενος. Πεθαίνει από καρκίνο, μέσα σε απόλυτη φτώχεια.
  
Αυτό πού πραγματεύεται μέσα στα έργα του ο Λάβκραφτ είναι το αρχέγονο Κακό. Το πραγματεύεται με την μορφή μικρών σχετικά διηγημάτων  που υπαινίσσονται  την ύπαρξη  ενός Κακού πού δρα επάνω στο πλανήτη προτού εμφανιστεί ο άνθρωπος.   Αυτό το Κακό έχει την μορφή  οντοτήτων από το εξώτερο διάστημα,  οι Μεγάλοι Παλιοί,  πού με απίστευτη μοχθηρία εισβάλλουν στο πλανήτη και επεμβαίνουν στη  ζωή των ανθρώπων ελέγχοντας μέσω των ονείρων, τηλεπαθητικά  την τύχη τους. Οι πιστοί των Μεγάλων Παλαιών, όντας πια « άβουλα πράγματα»  και όχι άνθρωποι, τελούν νοσηρές τελετουργίες   σε σκοτεινά  σημεία του πλανήτη στους αφέντες τους. Η ζωή τους δεν έχει χρησιμότητα πέραν του να υπηρετούν  αυτές τις σκοτεινές οντότητες. Ανίερες προσμείξεις   μεταξύ ανθρώπων και των οντοτήτων αυτών, γεννούν τέρατα. Οι Μεγάλοι Παλαιοί όμως δεν φαίνεται να άρχουν εντελώς μόνοι τους. Βρίσκονται αντιμέτωποι με μια εξίσου δυνατή φυλή από το διάστημα,  τους Πρεσβύτερους Θεούς  και ο πλανήτης γίνεται  πεδίο σφοδρής  διαμάχης.

Οι Μεγάλοι Παλαιοί   ηττώνται και φυλακίζονται  στα  βάθη του πλανήτη , όπου  περιμένουν την  «κατάλληλη στιγμή πού τα άστρα θα είναι σε ευνοϊκή  θέση   για να επανέλθουν».

Ο Λάβκραφτ ρίχνει μια ματιά στη άβυσσο του Κακού και το Κακό τον κοιτάει μέσα από τα τραγικά όνειρα του. Τολμάει  να μιλήσει για αυτό πού κανείς δεν μιλά μέχρι εκείνη την στιγμή, για τον απόλυτο τρόμο πού κατοικεί μέσα στη ανθρώπινη ψυχή, υλοποιώντας αυτόν τον τρόμο μέσα στα διηγήματα του, κάνοντας τον ορατό  και υπαρκτό. Δεν είναι τόσο  ότι είναι καλός συγγραφέας πού τον κάνει πιστευτό, όσο  ότι  αποφασίζει να ρίξει φως εκεί πού οι άλλοι αρνούνται να κοιτάξουν. Σπάει  την τακτοποιημένη πραγματικότητα, πού βρίσκει παρηγοριά  στις ενίοτε φαιδρές εξηγήσεις της επιστήμης, ανοίγοντας αυτήν την πραγματικότητα σε άπειρες διαστάσεις, πατώντας σε αρχέγονους μύθους πού ο πολιτισμός φαίνεται ότι θέλει να ξεχάσει. Δεν θέλει να φτιάξει κόσμους παραδεισένιους ,αλλά κόσμους  πού πρισματικά πολλαπλασιάζουν  την ύπαρξη  της κακίας  και την καθιστούν ανυπόφορη. Είναι μάλλον ο τρόπος του να αντιδράσει σε αυτό πού βλέπει γύρω του   και πού μάλλον νοιώθει ότι  κανείς δεν αντιδρά.

Δεν είναι τυχαίο ότι αυτόματα τον ενστερνίστηκαν προσπαθώντας να τον αξιοποιήσουν στη μεριά τους, ένα πλήθος από ερευνητές πού μέσα στα έργα του  είδαν  ή εμπνεύστηκαν  τα δικά τους μονοπάτια . Αποκρυφιστές  και συνωμοσιολόγοι, συγγραφείς  και επιστήμονες ερμήνευσαν την ματιά του Λάβκραφτ  στο Χάος, παίρνοντας κατά το δοκούν  αυτό πού τους βόλευε ή αυτό πού μπορούσαν να αξιοποιήσουν. 

Χιλιάδες βιβλία αναλύσεων, παιχνιδιών, κινηματογραφικών ταινιών  ,κυκλοφορούν  παγκοσμίως  κάνοντας τον Λάβκραφτ  μια επιχείρηση  πού εκτός από τα φράγκα πού αποκομίζει, φλογίζει  μια παραφιλολογία πού δεν έχει αρχή και τέλος .

Ο Λάβκραφτ ,  μέσα από τα θολερά και εξώκοσμα  όνειρα του, μέσα από τους  δύσκολους περιπάτους σε μια περιοχή  του δικού του, σκοτεινού, εσωτερικού κόσμου, έφερε την είδηση ότι η πραγματικότητα  δεν είναι μόνο αυτή που αντιλαμβανόμαστε με τις φτωχές μας αισθήσεις, είναι κάτι πολύ περισσότερο .Κατά την δική του άποψη,  κάτι πιο ζοφερό και άσχημο, αλλά κάτι περισσότερο !!!

Ο πολιτισμός μας  φαίνεται συνεχώς να ξεχνά, ότι όταν τις νύκτες κλείνουν τα φώτα της επιστήμης, τότε ο άνθρωπος ανακαλύπτει ότι ο φόβος πού κρύβει στα κατάβαθα της ψυχής του δεν έχει εξαφανιστεί αλλά καραδοκεί μέσα του υπενθυμίζοντας  του  την μικρότητα του μέσα σε αυτό το άπειρο σύμπαν πού κατοικεί.


Τιμή σε όλους εκείνους πού μας μαθαίνουν να πετάμε πολύ ψηλά στο Φως αλλά και πολύ χαμηλά  ώστε να καιγόμαστε από το Σκοτάδι. Είναι οι οδηγοί μας  στο Ατέρμονο Ταξίδι……!!!  



Κυριακή, 2 Αυγούστου 2015

Η Αριστερά της κρίσης και η κρίση της Αριστεράς



Τα σημάδια είχαν εμφανιστεί πολλά χρόνια πριν, σε ανύποπτο χρόνο, όταν οι κοινωνίες της δύσης, δεν ήταν ακόμα σε ορατή κρίση. Όταν ο κόσμος, μετά από ένα καταστροφικό παγκόσμιο πόλεμο, είχε τις ελπίδες για ένα καλύτερο μέλλον, μέσα στη υποτιθέμενη καπιταλιστική ευημερία.

Τα σημάδια αυτά πήραν σάρκα και οστά μέσα στα κινήματα πού σάρωσαν  το ανατολικό και δυτικό μπλόκ τις δεκαετίες του ’60 και ’70. Μέσα από τις εξεγέρσεις σε Ουγγαρία και Τσεχοσλοβακία, στο αντιπολεμικό κίνημα  στη Αμερική και τη Αγγλία, στο Μάη του ’68 στη Γαλλία, στη  Ιταλία  πού φλεγόταν σχεδόν όλη την δεκαετία του ’70, στη Πολωνία  στα μέσα του ’80.

Το τέλος ήρθε με την πτώση της επαίσχυντης «Σοβιετίας» και το γκρέμισμα του Τείχους του αίσχους. Τι σήμαιναν όλα αυτά τα συμβάντα; Τι ήθελε να πει ο ποιητής;

Η αριστερή ιδεολογία  έχοντας  ξεφτιλίσει μέσα στη ιστορική της πορεία το όραμα ενός καλύτερου κόσμου, απλά, είχε πεθάνει. Πεθαίνοντας  πήρε μαζί της και την ελπίδα πού είχε καλλιεργήσει  μετά την επανάσταση στη Ρωσία, ότι ο εχθρός είχε αντίπαλο, αντίπαλο ικανό να προσφέρει  πιο ανθρώπινη συνθήκη ύπαρξης.

Έτσι ο κόσμος έμεινε μετέωρος να κοιτάζει για μια ακόμα φορά ,-τουλάχιστον εκείνος ο κόσμος πού είχε πιστέψει ,είχε αγωνιστεί και υποφέρει- το γκρέμισμα  μιας ψευδαίσθησης  πού  την είχε αντιληφθεί ως  μια πραγματικότητα ριζοσπαστικής αντιπαράθεσης με την κυρίαρχη οργάνωση της κοινωνίας.

Ποια είναι- ήταν, η ουσία της αριστερής ιδεολογίας;

Ο κόσμος μαστίζεται από την αδικία πού επιβάλλει η κυρίαρχη τάξη αυτών πού κατέχουν το πλούτο, ενάντια σε εκείνους πού παράγουν επί της ουσίας αυτόν τον πλούτο. Στους εργάτες δηλαδή αυτής της κοινωνίας . Αυτοί οι εργάτες πού ιδρώνουν και μοχθούν, πού είναι τίμιοι και καλοί, πού μάχονται καθημερινά μέσα στο αλέτρι της ζωής ,κάποιοι άλλοι πού  είναι κακοί και φθονεροί,  τους παίρνουν τον κόπο τους, τον κεφαλαιοποιούν, θησαυρίζουν και έρχονται στη συνέχεια να επιβάλουν τους όρους τους, που είναι όροι επαίσχυντοι στη κοινωνία .

Τι πρέπει να γίνει;

Αυτοί οι καλοί εργάτες, πού συνεχώς αδικούνται και ποτέ δεν αδικούν,πρέπει να διεκδικήσουν τον πλούτο πού δικαιωματικά τους ανήκει. Πως θα γίνει αυτό;

Κατ’ αρχήν συνειδητοποιώντας ότι κάποιος τους κλέβει τον κόπο τους . Αν δεν το συνειδητοποιούν ; Τότε θα πρέπει όσοι το κατανοούν επαρκώς να βοηθήσουν εκείνους πού δεν το κατανοούν να το καταλάβουν . Τι θα γίνει στη συνέχεια όταν το καταλάβουν ; Τότε αυτομάτως θα επαναστατήσουν  και αν και εφ όσον το θέλει  η ιστορική στιγμή  και ωριμάσουν οι συνθήκες  τότε επαναστατώντας θα πάρουν την εξουσία από τους κακούς καπιταλιστές πού γυρνάνε εδώ και εκεί κάποιον  να μαδήσουν  και μετά ο κόσμος θα γίνει παράδεισος . Όπως είχε γίνει στη ”Σοβιετική» Ρωσία.

Το παραμύθι αυτό, όπως όλα τα παραμύθια, είχε  στη αρχή του μια ειλικρινή απλότητα. Μια απλότητα πού άγγιζε όλες τις ευαίσθητες καρδιές των ανθρώπων. Μια απλότητα πού σου έφερνε ρίγη συγκινήσεων και σε καθιστούσε  μαχητή του καλού απέναντι στο κακό.

 Μόνο πού μέσα στη απλότητα του, αγνοούσε ή δεν ήθελε να λαμβάνει υπ’ όψιν, ότι ο κόσμος δεν απαρτίζεται από καλούς ανθρώπους, πού από κάποια ιδιοτροπία της φύσης, κάποιοι ελάχιστοι είχαν κατορθώσει να επιβάλλουν την αρνητική θέληση τους.

 Ο κόσμος απαρτίζεται από ανθρώπους πού εμπεριέχουν μέσα τους και το καλό και το κακό είτε είναι καταπιεστές είτε καταπιεζόμενοι. Άρα ,κάλλιστα, οι σημερινοί καταπιεζόμενοι μπορεί να είναι οι  αυριανοί καταπιεστές.

Άρα, δεν ήταν η κατοχή του πλούτου, πού καθιστούσε τον κόσμο, κολαστήριο ψυχών, αλλά η συνύπαρξη μέσα στον ίδιο τον άνθρωπο του καλού με το κακό και το ότι ο άνθρωπος φαίνεται ιστορικά και εμπειρικά να έχει μια ροπή στο κακό. Ή τουλάχιστον να τραμπαλίζεται συνεχώς ανάμεσα και στα δύο.

Η κατοχή του πλούτου  και η εξουσία πού απορρέει από αυτήν την κατοχή, συμβάλλει δραστικά στη διαμόρφωση ενός συγκεκριμένου πλαισίου. Όμως δεν αποτελεί τον καθοριστικό παράγοντα  στο να μετατραπεί δραστικά η ουσία ενός κόσμου πού μέχρι σήμερα έχει φλερτάρει σφόδρα με τις σκοτεινές πλευρές  της ύπαρξης, όπως κατά την γνώμη μας είναι η δύναμη, η εξουσία, η έλλειψη αυτοεπίγνωσης, η κακία, η ζήλια, ο φθόνος,  το έγκλημα και πάει λέγοντας.

Η αριστερή ιδεολογία  και οι εκπρόσωποι της, υποτιμώντας  την διττή φύση του ανθρώπου και μεταφέροντας το παιχνίδι στο γήπεδο των αποκλειστικά οικονομικών αντεκδικήσεων, δεν έκανε τίποτα άλλο παρά  να στερέψει την  μοναδική πηγή  μέσα στον άνθρωπο πού θα μπορούσε να τον οδηγήσει σε μια ουσιαστική αλλαγή του ίδιου και της κοινωνίας που έχει δημιουργήσει.

Το μοντέλο πού αντιπαράθεσε στον συμφεροντολογικό άνθρωπο του συστήματος  ήταν ο άνθρωπος πού απλώς διεκδικεί το συμφέρον πού του έχουν κλέψει. Έτσι το μόνο πού κατορθώνει όταν αναλαμβάνει την διακυβέρνηση μιας χώρας, είναι να  χάσει το όραμα της για την αλλαγή και να δημιουργήσει την ακόρεστη επιθυμία των πολιτών της  για την  κοινωνία του εχθρού της.

Η αριστερή ιδεολογία  στο παρόν,  δεν εμπνέει πλέον κανέναν. Στη χώρα μας πού  η κρίση  διαλύει εκ θεμελίων την κοινωνία, η αριστερά  τείνει να καταντήσει συνώνυμο  της δεξιάς. Μέσα στη συνείδηση  των ανθρώπων πού αναζητούν κάποια λύση , η προοπτική μιας «αριστερής» κυβέρνησης  δεν αποτελεί  στόχο  ανακουφιστικό αλλά  λύση ανάγκης σε άλυτο πρόβλημα. .


Αριστερά  του "εχθρού" πλέον δεν υπάρχει τίποτα . Ο χώρος είναι κενός.

Πρέπει να  ανακαλύψουμε εκ νέου, από κοινού, τις προϋποθέσεις  για ένα όραμα πού να μην αποτελεί ψευδαίσθηση ή παραμυθία, αλλά ουσιαστικό δρόμο μεταμόρφωσης της κοινωνικής ουσίας αυτού του κόσμου και του εαυτού μας .

Απ' ότι αντιλαμβανόμαστε αυτός ο δρόμος είναι επί του παρόντος terra incognita.



* Οι μέχρι σήμερα δημοσιευμένες αναρτήσεις -και πιθανόν κάποιες ακόμα- αποτελούν μέρος μιας σειράς αναρτήσεων, που είδαν το φως στον "Πύραυλο των υπογείων", μπλόγκ στο οποίο συμμετείχα την τελευταία πενταετία. Κρίθηκαν επίκαιρες και επαναδημοσιεύονται.