Τετάρτη, 5 Μαρτίου 2014

Το Έργο σε αντίθεση με τη μισθωτή εργασία




Η κοινωνία των διαχωρισμών έχει  δώσει πρωτεύουσα θέση στη ζωή των ανθρώπων στη μισθωτή εργασία.

 Τα άτομα, εξαναγκάζονται  να παραχωρήσουν τις ικανότητες τους, τα όνειρα τους, την συνολική τους προοπτική, τον χρόνο τους, εκμισθώνοντας τα, σε εργασίες, που τους εξασφαλίζουν την διαβίωση τους . Τα αντίτιμο σε χρήματα πού λαμβάνουν, τους εξασφαλίζει να διαβιούν ,να κατέχουν μια θέση μέσα στη κοινωνική  ιεραρχία, να έχουν ή να μην έχουν  κοινωνική αναγνώριση . Τους βοηθά όμως να επιβιώνουν εν τέλει, να συντηρούν τον εαυτό τους και τις οικογένειες τους ,να αποκτούν μια υπόσταση ,μέσα στα πλαίσια μιας ζωής πού έχει σαν κύριο μέλημα την επιβίωση .

Η  ίδια η Ζωή, το βαθύτερο νόημα της, οι τρόποι που πρέπει να την αξιοποιείς, παραμερίζονται, δίνοντας  καθοριστικό προβάδισμα, σε μια μηχανιστική και πεζή αντίληψη για τον κόσμο, που περιορίζεται  σε μια εσφαλμένη νοοτροπία για το κέρδος και μέσω αυτού για την απόκτηση δύναμης .

 Ο άνθρωπος –εργάτης δεν χρειάζεται να σκεφτεί πολλά πράγματα. Αρχικά, το πρωτεύον είναι να βρει κάποια δουλειά. Αυτή η δουλειά πρέπει να του εξασφαλίζει σταθερότητα και καλό μισθό. Η σταθερότητα, του εξασφαλίζει ότι δεν θα ψάχνει συνεχώς για εργασία και ό καλός μισθός  του εξασφαλίζει ότι θα μπορεί να καταναλώνει οτιδήποτε του προσφέρεται. Αν μπορεί  συνεχώς να διασφαλίζει όλο και ευρύτερη σταθερότητα  και ολοένα και μεγαλύτερο μισθό, αισθάνεται  πετυχημένος, καταξιωμένος . Οι γύρω του,  συνήθως, θα τον κοιτάνε με θαυμασμό ανάμεικτο με ζήλια . Αν πάλι δεν μπορεί να εξασφαλίσει καμιά από αυτές τις δύο προϋποθέσεις, θεωρείται άχρηστος ,ανίκανος  και θα παραδοθεί σε μια βουβή χλεύη.

Παρ’ όλο που ο άνθρωπος –εργάτης  έχει να σκεφτεί λίγα, του είναι αρκετά για να  απασχολείται μια ολόκληρη ζωή με αυτά . Κυρίως ,όταν αδυνατεί να τα αποκτήσει, ή εξαιτίας του αγώνα πού κάνει για να τα διατηρήσει.

Το Έργο ,τώρα ,αποτελεί  μια εντελώς διαφορετική αντιμετώπιση  στη ίδια την αντίληψη για την Ζωή.

Το Έργο είναι η περιοχή της δραστηριότητας  που θα βάλεις την καρδιά σου, τα ταλέντα σου ,την θέληση σου. Εν τέλει, τον ίδιο σου τον εαυτό συνολικά . Δεν θα βάλεις απλά την ανάγκη σου για να επιβιώσεις, υπηρετώντας  ποταπές φιλοδοξίες ανθρώπων πού έχουν χάσει το νήμα της ψυχής τους.

Το Έργο είναι η περιοχή πού ο καθένας επιλέγει αυτοβούλως και με συνείδηση ,για να πραγματώσει τον εαυτόν του και όχι απλά την τσέπη του. Είναι η περιοχή πού δραστηριότητα αποκτά νόημα και το υποκείμενο αγόγγυστα προσφέρει τον εαυτόν για να τον αξιοποιήσει πραγματικά . Είναι η περιοχή πού η απόλαυση αυτού με το οποίο ασχολείσαι, σε κάνει να εκτιμάς το ποιός είσαι ,σε κάνει να θέλεις να γίνεις καλύτερος, σε ικανοποιεί σε βαθμό πού αυτή σου την ικανοποίηση  θέλεις να την μοιραστείς με τους άλλους ανθρώπους και όχι να την τοκίσεις ασκώντας εξουσία σε άλλους.

Είναι η περιοχή της γνώσης  και του πειραματισμού, του παιχνιδιού και της εφευρετικότητας ,η περιοχή που νιώθεις τον εαυτό σου να είναι και όχι να πρέπει !!!

Το Έργο είναι η δραστηριότητα, πού μέσα της θα αναγνωρίσεις  κομμάτια του εαυτού και  αυτού πού πραγματικά σε αφορά. Αυτού πού θα αγαπήσεις  και θα προσπαθήσεις να το πλησιάσεις με την λεπτότητα πού προσεγγίζεις αγαπημένα σου πρόσωπα .Είναι η δραστηριότητα πού σε συνδέει με την ζωή.

Ο άνθρωπος πού ασχολείται με αυτό, καλείται να γνωρίζει το ποιος είναι, να αναγνωρίζει  τα ταλέντα του αλλά και τους περιορισμούς τους, να προσδιορίζει το νόημα της ίδιας του της ζωής, το τι αυτή η ζωή τον ωθεί να κάνει ,αλλά και το πώς όλη αυτή την διαδικασία  θα την εναρμονίσει με την ίδια την Ζωή ,καθιστώντας την δράση και το έργο του πραγματικά ωφέλιμο για τον ίδιο και τους άλλους ανθρώπους .

Ο άνθρωπος του Έργου, δεν μπορεί να πατά σε σταθερότητες και ασφάλειες ,καλείται να συνθέτει  και να εξερευνά . Γνωρίζει ότι δεν μπορεί να εξαντλεί το δυναμικό μιας ζωής ,της ζωής του ,μέσα στη ευτέλεια στόχων και δράσεων ,πού δεν αναπτύσσουν, αλλά υποβιβάζουν τον ίδιο και τους άλλους . Η ίδια η ζωή ενός τέτοιου ανθρώπου αντιμετωπίζεται σαν δώρο αλλά και σαν θαύμα, γιατί καλείται να γνωρίζει ,ότι το  να συμμετέχει στο πραγματικό νόημα της Ζωής, τον αναβιβάζει σε καλύτερο άνθρωπο τον ίδιο ,αλλά και πολύτιμο βοηθό στη εξέλιξη των υπολοίπων.

Οι μισθωτές εργασίες των ανθρώπων συνθέτουν την λίστα Forbes, τον κατάλογο με τους πλουσιότερους ανθρώπους του πλανήτη. Εκείνων δηλαδή,  πού συνειδητά επιλέγουν καθημερινά να υποβιβάζουν την ζωή μας σε επιβίωση. Αυτών πού ένας ολόκληρος πλανήτης τιμά και εκτιμά  γιατί απλά  με την δράση του μας οδηγούν να αντιλαμβανόμεθα την ζωή  σαν μια μετρήσιμη αξία στα χρηματιστήρια τους .

Τα μικρά Έργα των ανθρώπων συνθέτουν το μεγάλο Έργο της κοινωνίας του πλανήτη. Ένα Έργο πού παρόλο  ότι βρίσκεται στο περιθώριο της ζωής  εξακολουθεί να αποτελεί  τον κρίκο πού μας συνδέει μαζί της,  την κρυφή μας επιθυμία και την έμπνευση μας .


Σημείωση: Η ανάρτηση «Το Έργο σε αντίθεση με την μισθωτή εργασία» ,αποτελεί συνέχεια της ανάρτησης «Μισθωτή εργασία και Έργο».

Παρασκευή, 31 Ιανουαρίου 2014

Μισθωτή εργασία και 'Εργο



Ένα από τα πλέον απόκρυφα μυστικά του σημερινού συστήματος οργάνωσης της ζωής
 είναι η απόκρυψη της αδυναμίας του να παράγει μισθωτή εργασία για τους πολίτες του. Η ψευδής συζήτηση που οργανώνεται από τους κυρίαρχους πολιτικούς μηχανισμούς σχετικά με την ανάπτυξη, τα κέρδη πού θα προκύψουν από αυτήν και η ελπίδα πού  δημιουργεί στη όλη κοινωνία, δεν είναι παρά μια επιμελώς κρυμμένη αδυναμία για ένα βιώσιμο ορατό μέλλον.

Η μισθωτή εργασία αποτελεί βασικό πυλώνα του υπάρχοντος  συστήματος. Εξ αυτής παράγεται  η δυνατότητα όλης της κοινωνίας να καταναλώνει τα κάθε λογής εμπορεύματα πού παράγει η μισθωτή εργασία. Μέσα σε αυτή  την διαδικασία και στο κέντρο της, κατοικεί η βαθύτερη ουσία αυτού του συστήματος : το χρήμα, το κέρδος  και εν τέλει η εξουσία πού παράγεται από την εποπτεία και την κατοχή των προηγουμένων.

‘Όλοι δουλεύουν, κάποιοι καρπώνονται περισσότερο από τους άλλους, κάποιοι πού έχουν αντιληφθεί καλύτερα πως λειτουργεί ο μηχανισμός της οργάνωσης της κοινωνίας, άρχουν. Το σύστημα είναι μονταρισμένο καλά γιατί όλα τα κομμάτια της «μηχανής» του, ξέρουν και εκτελούν το ρόλο τους . Η μηχανή δυσλειτουργεί, όταν κάποιο κομμάτι παύει να παίζει τον ρόλο για το οποίο είναι πλασμένο. Σημαντικό στοιχείο στη κατανόηση της εξίσωσης  είναι η πλήρης αποδοχή  που ρόλου των επιμέρους παραγόντων.

Οφείλουμε να παραδεχτούμε το εξής: κάποιοι μέσα σε αυτήν την κοινωνία ,έχουν μεγαλύτερη ικανότητα και έφεση να παράγουν δυνατότητες  για να δημιουργούν  μισθωτή εργασία. Παράγουν ιδέες πού είναι  πρακτικά εφαρμόσιμες, τις εφαρμόζουν και δίνουν δυνατότητα όχι μόνο στους εαυτούς τους αλλά και σε άλλους, πολλούς ή λίγους, να επιβιώσουν βοηθώντας στη υλοποίηση τους.

 Επίσης οφείλουμε να παραδεχτούμε, ότι δεν έχουν όλοι αυτήν την ικανότητα να επιχειρούν. Οι περισσότεροι είτε από φόβο, είτε γιατί δεν τους δίνεται η δυνατότητα, είτε γιατί  βολεύονται, αρέσκονται  να ζουν σαν εκτελεστές ιδεών πού κάποιοι  οραματίζονται.


 Η κοινωνία μοιάζει να έχει αποδεχτεί αυτή την διαίρεση της και μάλιστα δικαιολογεί την ανωτερότητα όσων επιχειρούν, σε βάρος όσων απλά εκτελούν. Έτσι δικαιολογεί, το ότι κάποιοι μπορούν να κερδίζουν πολλαπλάσια  σε βάρος των υπολοίπων. Επίσης η κοινωνία μοιάζει να υποτιμά τους εργάτες της, επειδή αυτοί δεν μπορούν να καταστούν έμπρακτα δημιουργικοί.

Το πρόβλημα πού η κοινωνία δυστυχώς αρνείται να επιλύσει  είναι το πώς μπορούμε να ζήσουμε όλοι πάνω σε αυτόν τον πλανήτη.

Επειδή η κύρια μάζα της κοινωνίας είναι εργάτες –εκτελεστές και όχι δημιουργοί –επιχειρηματίες και επειδή έχει αποδεχτεί την διαίρεση σαν άλυτο πρόβλημα,  που το μεταβιβάζει από γενεά σε γενεά άθικτο, βρίσκεται αποσβολωμένη, όταν  μάζες επί μαζών, σέρνονται στους δρόμους της  άνεργοι.
Εκεί οι πολιτικοί, οι επίσημοι διαχειριστές αυτής της κοινωνικής διαίρεσης, μιλούν για ανάπτυξη, δηλαδή εγκαλούν τους δημιουργούς –επιχειρηματίες, να υπάρξουν πολύ περισσότερο παραγωγικοί, με σκοπό να δημιουργήσουν θέσεις μισθωτής εργασίας στους εργάτες –εκτελεστές.

Αυτό όμως σήμερα καθίσταται αδύνατο να συμβεί. Οι λόγοι απλά είναι δύο και απολύτως σαφείς: το απόλυτο τεχνοκρατικό σύστημα πού σκεπάζει το σύνολο του πλανήτη, δεν επιτρέπει να υπάρχουν εργάτες-εκτελεστές αλλά μηχανές . Ο άνθρωπος  έχει απλά καταστεί ο χειριστής της μηχανής. Δουλειά εξειδικευμένη αλλά δεν μπορεί να θρέψει πολλούς.

Ο δεύτερος λόγος είναι ότι οι δημιουργοί –επιχειρηματίες  πνιγμένοι μέσα στους δικούς τους ανταγωνισμούς και στη ανελέητη ανάγκη τους για κέρδος, ακόμα και όταν έχουν ιδέες, προτιμούν να τις εφαρμόζουν μέσα από διαδρομές πού απαιτούν όλο και λιγότερους ανθρώπους.

Άρα το σύστημα, έτσι όπως είναι δομημένο αποκλείεται να μπορεί να συνεχίζει να παρέχει μισθωτή εργασία στα μέλη του, με τον τρόπο πού μέχρι σήμερα έκανε. Αυτό σημαίνει ότι ένα βασικό «γρανάζι» στη μηχανή του θα δυσ-λειτουργεί μόνιμα, άρα είτε θα πρέπει να το εξαλείψει και μέχρι να το κάνει αυτό θα του λέει ψέματα, είτε θα  καταστρέψει  συνειδητά περιοχές του [πόλεμος;} με σκοπό  να δώσει από τις στάχτες καινούργιες δυνατότητες .

Όπως και  να το δει κάποιος βρισκόμαστε στο κέντρο ενός τεράστιου
μετασχηματισμού του υπάρχοντος τρόπου λειτουργίας της κοινωνίας .
Νέα Τάξη Πραγμάτων- Νέα Εποχή.

Η κρίση πού παράγεται σήμερα μέσα στο σύστημα παγκοσμίως, δεν είναι κρίση του ίδιου του συστήματος αλλά κρίση πού παράγεται από τις συνέπειες του μετασχηματισμού του, σαν συνέπεια της αδυναμίας του να παράγει μισθωτή εργασία για τους πολλούς. Δεν είναι η πρώτη φορά πού το παθαίνει και μάλλον δεν θα είναι η τελευταία.

Δεν είμαστε λάτρεις της μισθωτής εργασίας . Ούτε λάτρεις των διαιρέσεων πού προκύπτουν από την αδράνεια της κοινωνίας και των αρχών που αυτή έχει ασπαστεί. Αντιθέτως. Παλεύουμε για άλλες αξίες.

Η διαίρεση της κοινωνίας σε παραγωγούς και εκτελεστές  φαίνεται σαν να δίνει την θέση της σε διαχειριστές του τεχνοκρατικού συστήματος  και σε ανθρώπους –αντικείμενα,  πού καθημερινά θα οδηγούνται στη έξοδο από την κοινωνία.

Αυτό, μελλοντικά, ίσως, αποτελέσει μια ευκαιρία συνολικής κριτικής ενός  τρόπου ύπαρξης μιας κοινωνίας  πού εξαιτίας των ιδεών πού έχει αποδεχτεί οδηγείται είτε στο αφανισμό είτε στη εξαθλίωση.


Δεν μιλήσαμε για το Έργο. Το φυλάμε για την  επόμενη ανάρτηση.